10 Ιουν 2018

Επιστήμονες μετέτρεψαν τη γλυκιά γεύση σε πικρή


Επιστήμονες στις ΗΠΑ επενέβησαν στον εγκέφαλο πειραματόζωων "αναποδογυρίζοντας" τις γεύσεις του γλυκού και του πικρού.

Σύμφωνα με άρθρο που δημοσίευσαν στο περιοδικό "Nature", οι ερευνητές του Ινστιτούτου Συμπεριφοράς Νου-Εγκεφάλου Zuckerman του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον Δρ Τσαρλς Ζάκερ, απέδειξαν ότι είναι δυνατό να "παίξει" κανείς με τους κατάλληλους νευρώνες του εγκεφάλου και αφενός να "σβήσει" την επιθυμία και τη γεύση του γλυκού, αφετέρου να αναστρέψει την αποστροφή για το πικρό.
Οι νευρώνες που "χειραγωγούνται", βρίσκονται στην αμυγδαλή, στο κέντρο συναισθημάτων του εγκεφάλου. Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι η ανακάλυψή τους θα βοηθήσει στη θεραπεία των διατροφικών διαταραχών, όπως η παχυσαρκία και η νευρική ανορεξία.
Η νέα έρευνα, κατά τους επιστήμονες, δείχνει ότι το πολύπλοκο σύστημα γεύσης του εγκεφάλου -που παράγει μια πανσπερμία σκέψεων, αναμνήσεων και συναισθηματικών αντιδράσεων κάθε φορά που ένας άνθρωπος γεύεται κάτι- αποτελείται στην πραγματικότητα από διακριτές μεταξύ τους νευρωνικές μονάδες, οι οποίες είναι δυνατό να απομονωθούν, να τροποποιηθούν ή και να "διαγραφούν" τελείως.
Όταν η γλώσσα έρχεται σε επαφή με μια από τις πέντε βασικές γεύσεις (γλυκό, πικρό, ξινό, αλμυρό, ουμάμι), εξειδικευμένα κύτταρα πάνω της στέλνουν σήματα σε εξειδικευμένες περιοχές του εγκεφάλου, προκειμένου να προσδιορισθεί το συγκεκριμένο είδος της γεύσης και στη συνέχεια να πυροδοτηθεί η αλυσίδα των απολαύσεων, σκέψεων, αναμνήσεων, συμπεριφορών κ.α.
Όμως, όπως δείχνει η νέα έρευνα, είναι δυνατό να μπερδέψει κανείς τον εγκέφαλο, έτσι ώστε να περάσει τη μια γεύση για μια άλλη. Και το μπέρδεμα μπορεί να γίνει στην αμυγδαλή, η οποία συνδέεται άμεσα με το γευστικό φλοιό του εγκεφάλου. Όχι μόνο υπάρχουν ξεχωριστές και σαφώς διαχωρισμένες περιοχές για το γλυκό και το πικρό στο γευστικό φλοιό, αλλά ο ίδιος διαχωρισμός συνεχίζεται έως την αμυγδαλή.
Οι επιστήμονες έδειξαν ότι είναι δυνατό να "χειραγωγηθεί" ο εγκέφαλος, ώστε τεχνητά να ενεργοποιηθεί η περιοχή για το γλυκό, παρόλο που μια τροφή έχει πικρή γεύση, ή αντίστροφα να ενεργοποιηθεί η περιοχή για το πικρό, μολονότι κάτι έχει γλυκιά γεύση. Με αυτό τον τρόπο, οι ερευνητές ήσαν σε θέση να μετατρέψουν τη γεύση του γλυκού σε ερέθισμα αποστροφής και, από την άλλη, να κάνουν ελκυστική την πικρή γεύση.
Φυσιολογικά η ταυτότητα μιας γεύσης και το αίσθημα από αυτήν πάνε χέρι-χέρι. Όμως η νέα μελέτη δείχνει ότι είναι δυνατό να διαχωριστούν. Οι επιστήμονες κατάφεραν, μπλοκάροντας τις περιοχές της γεύσης στην αμυγδαλή, αλλά όχι στον γευστικό φλοιό, να αφήσουν τα πειραματόζωα ικανά να αναγνωρίζουν και να διακρίνουν την πικρή από τη γλυκιά γεύση, αλλά να μην έχουν τις βασικές συνοδευτικές συναισθηματικές αντιδράσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κάτι γλυκό είχε πάντα γλυκιά γεύση, αλλά δεν δημιουργούσε λαχτάρα για ακόμη περισσότερο.
"Είναι σαν να τρως μια μπουκιά από την αγαπημένη σου σοκολάτα, αλλά να μην παίρνεις πια καμία απόλαυση από αυτό. Μετά από μερικές μπουκιές, σταματάς να τρως, ενώ κανονικά θα την είχες καταβροχθίσει σε χρόνο ρεκόρ", δήλωσε ο ερευνητής Δρ Λι Γουάνγκ.



6 Ιουν 2018

Ελαιοευρωπεΐνη


H ελαιοευρωπεΐνη (oleuropein) είναι ένας γλυκοζίτης χαρακτηριστικός των Ολεασών (Oleaceae) και αποτελεί το κύριο πολυφαινολικό συστατικό της ελιάς (Olea europaea), από την οποία και ονομάστηκε.
Η ελαιοευρωπεΐνη βρίσκεται στα φύλλα της ελιάς και στον ελαιόκαρπο. Η περιεκτικότητα σε ελαιοευρωπεΐνη είναι μεγαλύτερη στους ανώριμους ελαιόκαρπους και στην ουσία αυτή οφείλεται κυρίως η έντονα πικρή γεύση τους.
H ελαιοευρωπεΐνη ως ξεχωριστή ουσία ανακαλύφθηκε το 1908 από τους Bourquelot και Vintilesco στο ελαιόλαδο, οι οποίοι και της έδωσαν το χαρακτηριστικό της όνομα.
Πολύ αργότερα, το 1960, οι Panizzi, Scarpati και Oriente έδειξαν ότι το μόριο της περιέχει γλυκόζη, β-3,4-διυδροξυ-φαινυλαιθανόλη (υδροξυτυροσόλη) και ένα οξύ το οποίο είναι γνωστό ως ελενολικό οξύ (elenolic acid).
Τα τελευταία χρόνια, η ελαιοευρωπεΐνη αυτή και ορισμένες άλλες πολυφαινόλες όπως και διάφορα παράγωγά τους έχουν μελετηθεί ως προς την φαρμακολογική τους δράση, ιδιαίτερα την αντιοξειδωτική, βακτηριοκτόνο και βακτηριοστατική δράση, καθώς και τη μείωση της “συγκόλλησης” των αιμοπεταλίων. Η ελαιοευρωπεΐνη και τα επιμέρους συστατικά της παίζουν σημαντικό ρόλο στα φυτά, γιατί με την προστατευτική τους δράση (κυρίως αντιοξειδωτική, αλλά και λόγω της πικρής γεύσης) υπερασπίζουν με διάφορους μηχανισμούς τις ελιές από παθογόνους μύκητες και από τα κεντρίσματα εντόμων.
Αντιοξειδωτικές ουσίες στο ελαιόλαδο
Κατά την κατεργασία του ελαιολάδου μέρος της ελαιοευρωπεΐνης υδρολύεται και έτσι παράγονται αρκετές ενώσεις που προσδίδουν στο ελαιόλαδο τις εκλεκτές οργανοληπτικές ιδιότητες και ιδιαίτερα την πικρή του γεύση. Επίσης οι πολυφαινόλες και ο ακόρεστος υδρογονάνθρακας σκουαλένιο παίζουν σημαντικό ρόλο στον περιορισμό της οξείδωσης των λιπαρών οξέων του ελαιολάδου (τάγγισμα)
Η ελαιοευρωπεΐνη, η τυροσόλη, η υδροξυτυροσόλη και το σκουαλένιο (ένας υδρογονάνθρακας και τριτερπένιο, πρόδρομη ένωση της χοληστερόλης και άλλων στεροειδών) αποτελούν τις αντιοξειδωτικές ουσίες του ελαιολάδου και με τη συνεισφορά της α-τοκοφερόλης (βιταμίνη Ε) και το φυτικό λιπαρό οξύ ελαϊκό οξύ εκκαθαρίζουν τις ελεύθερες ρίζες και μειώνουν τις οξειδωτικές βλάβες και το οξειδωτικό stress των αερόβιων οργανισμών. Η αντιοξειδωτική και βακτηριοκτόνος δράση έχει εξαιρετικά ευεργετικές στην υγεία του ανθρώπου.
Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιούνται αρκετές έρευνες ως προς τη δυνατότητα παραλαβής των παραπάνω αντιοξειδωτικών ουσιών από τα υδατικά απόβλητα των ελαιοτριβείων, με σκοπό να χρησιμοποιηθούν σε αντιοξειδωτικά συμπληρώματα διατροφής ή και φαρμακευτικές ύλες.


5 Ιουν 2018

Το «γλυκό» μυστικό της οχιάς

Εντοπίστηκαν στο δηλητήριο μιας από τις πιο φονικές οχιές σάκχαρα η μελέτη των οποίων μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων θεραπειών

Η οχιά Bothrops insularis που ζει στην Κεντρική και Νότιο Αμερική διαθέτει ένα πολύ ισχυρό δηλητήριο που ανάμεσα στα άλλα καταστρέφει τους νεφρούς και προκαλεί εγκεφαλικό. Το δάγκωμα αυτής της οχιάς πολύ συχνά είναι θανατηφόρο.
Τα περισσότερα δηλητήρια φιδιών είναι ένα μείγμα πολλών πρωτεϊνών που είναι συχνά τοξίνες διαφόρων ειδών (π.χ νευροτοξίνες).
Ομάδα ερευνητών από την Βραζιλία και τις ΗΠΑ μελέτησαν το δηλητήριο από οκτώ είδη αυτής της οχιάς και ανακάλυψαν ότι στις πρωτεΐνες του δηλητηρίου τους βρίσκεται μια ομάδα σακχάρων.
Οι ερευνητές προχώρησαν σε αναλύσεις για να διαπιστώσουν ποια σάκχαρα είναι αυτά, ποια είναι η δομή τους και πώς συνδέονται με τις πρωτεΐνες. Τα ευρήματα τους αναμένεται τώρα να βοηθήσουν στην ανάπτυξη νέων αποτελεσματικών αντίδοτων στο δηλητήριο του συγκεκριμένου φιδιού.
Με δεδομένο ότι τα τελευταία χρόνια δηλητήρια φιδιών χρησιμοποιούνται σε διαφόρων ειδών ιατρικές θεραπείες η νέα ανακάλυψη μπορεί να έχει θετικές επιπτώσεις και σε αυτόν τον τομέα.


✱ Δείτε ακόμα σε αυτό το blog :

2 Ιουν 2018

Ένα βήμα πιο κοντά στο χάπι κατά του hangover


Αν και το αλκοόλ «συνοδεύει» τον άνθρωπο από την απαρχή των κοινωνικών ομάδων, κάνεις μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το hangover, δηλαδή τις δυσάρεστες σωματικές επιπτώσεις μετά από κατάχρηση αλκοόλ.
Ωστόσο, ο Γιουνγκφενγκ Λου, καθηγητής Χημικής και Βιομοριακής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες υποστηρίζει ότι ενδεχομένως να έχει κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη μιας φαρμακευτικής αγωγής που θα αντιμετωπίζει αποτελεσματικά όλα τα δυσάρεστα συμπτώματα του hangover.
Το αλκοόλ παγκοσμίως αποτελεί μιας εκ των βασικών αιτιών πρόωρου θανάτου και αναπηρίας στα άτομα 15-49 ετών, με την χρόνια κατάχρηση του να συντελεί στην εκδήλωση σοβαρών προβλημάτων υγείας, όπως οι καρδιαγγειακές παθήσεις και ο καρκίνος του ήπατος.
Μέχρι σήμερα, οι διαθέσιμες θεραπευτικές λύσεις για την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ έχουν βασιστεί στην ικανότητα του οργανισμού να αποδομήσει το αλκοόλ.
Ο Δρ Λου σχεδίασε ένα «αντίδοτο», όπως το ονομάζει, που μπορεί να μας βοηθήσει να απολαμβάνουμε λίγο παραπάνω ποτό χωρίς τον φόβο του hangover, ενώ παράλληλα μπορεί να αποτελέσει μια σωτήρια θεραπεία κατά την δηλητηρίασης από το αλκοόλ.
Δημιούργησε λοιπόν μικροκάψουλες τις οποίες γέμισε με φυσικά ένζυμα από τα ηπατικά κύτταρα, ώστε να βοηθήσει το σώμα να επεξεργαστεί ταχύτερα το αλκοόλ.
Όπως εξηγεί «εμπνευστήκαμε από τον τρόπο που το σώμα διασπά το αλκοόλ και επιλέξαμε τα τρία φυσικά ένζυμα που το μετατρέπουν σε άκακα μόρια που στην συνέχεια αποβάλλονται. Κι ενώ αυτό σαν διαδικασία μπορεί να ακούγεται απλό, επειδή τα ένζυμα υπάρχουν ήδη, αλλά έπρεπε να βρούμε ένα ασφαλή και αποτελεσματικό τρόπο να φτάσουν αυτά στο ήπαρ. Για να τα προστατεύσουμε τα «τυλίξαμε» με εγκεκριμένο υλικό από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA)».
Σε συνεργασία με τον καθηγητή Τσενγκ Τζι, ηπατολόγο στην Ιατρική Σχολή Keck του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια και τον φοιτητή Ντουο Ξου, δοκίμασαν το αντίδοτο σε ποντίκια.
Όταν χορήγησαν σε ενέσιμη μορφή τις μικροκάψουλες στα πειραματόζωα που είχαν μεθύσει από αλκοόλ, τα ένζυμα κατάφεραν να φτάσουν μέσω του κυκλοφορικού συστήματος στο ήπαρ, να μπουν στα κύτταρα και να αποτελέσουν μινι-αντιδραστήρια για την καλύτερη πέψη του αλκοόλ.
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι η θεραπεία μείωσε τα επίπεδα του αλκοόλ στο αίμα κατά 45% σε μόλις τέσσερις ώρες, συγκριτικά με τα μεθυσμένα ποντίκια που δεν είχαν πάρει τις μικροκάψουλες.
Παράλληλα, η συγκέντρωση ακεταλδεΰδης (τοξική ουσία που προκαλεί καρκινογένεση, πονοκέφαλο και εμετό μετά την κατανάλωση αλκοόλ), που παράγεται κατά τον φυσιολογικό μεταβολισμό του αλκοόλ από το σώμα, παρέμεινε σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα.
Τα τρωκτικά που είχαν πάρει τις μικροκάψουλες επίσης συνήλθαν γενικά ταχύτερα από τα πειραματόζωα που δεν υποβλήθηκαν στην αγωγή.
Οι επιστήμονες έχουν συνεπώς κάθε λόγο να πιστεύουν ότι η ταχεία αποδόμηση του αλκοόλ μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεμεθύσουν γρηγορότερα και να προλάβει τη δηλητηρίαση, ενώ θα προστατεύσει και το ήπαρ από πιθανές βλάβες.
Η μελέτη συνεχίζεται ώστε να επιβεβαιωθεί η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της μικροκάψουλας και να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ανεπιθύμητων ενεργειών. Αν όλα εξελιχθούν ομαλά, οι ερευνητές σχεδιάζουν τη διεξαγωγή κλινικής μελέτης σε ανθρώπους σε περίπου έναν χρόνο από σήμερα.


23 Μαΐ 2018

Συστατικό της οδοντόκρεμας στη θεραπεία σπάνιας νόσου


Μια αντιμικροβιακή ουσία που εμπεριέχεται στις οδοντόκρεμες ενδεχομένως να είναι το «όπλο» στη θεραπεία σοβαρών παθήσεων, όπως η κυστική ίνωση, αν συνδυαστεί με ένα ήδη εγκεκριμένο φάρμακο.
Σύμφωνα με σχετικό άρθρο στο επιστημονικό έντυπο Antimicrobial Agents and Chemotherapy, ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν ανακάλυψαν ότι όταν η τρικλοσάνη (ή τρικλοζάνη), μια ουσία που μειώνει ή εμποδίσει την ανάπτυξη μικροβίων, συνδυαστεί με την αντιβιοτική ουσία τομπραμυκίνη, σκοτώνει το 99,9% των κυττάρων που προστατεύουν την ψευδομονάδα την αεριογόνο.
Στους ασθενείς με κυστική ίνωση η καταπολέμηση αυτού του βακτηρίου είναι δύσκολη επειδή προστατεύεται από ένα βιοφιλμ που επιτρέπει στη νόσο να «ευημερεί» παρά τη χορήγηση αντιβιοτικών.

Οι αμερικανοί επιστήμονες καλλιέργησαν 6.000 βιοφιλμ σε εργαστηριακά δισκάκια, πρόσθεσαν τομπραμυκίνη μαζί με διάφορα συστατικά, για να δουν τι είναι πιο αποτελεσματικό στην εξόντωση του βακτηρίου. Αν και 25 συστατικά αποδείχθηκαν αποτελεσματικά, ένα ξεχώρισε.
Η τρικλοσάνη ήταν αποτελεσματική σε κάθε στιγμή που χρησιμοποιήθηκε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι χρησιμοποιείται πάνω από 40 χρόνια σε σαπούνια, καλλυντικά και άλλα προϊόντα ευρείας χρήσης, λόγω της αντιμικροβιακής της ιδιότητας.
Πρόσφατα, όμως, ο Αμερικανικός Οργανισμός Φαρμάκων (FDA) περιόρισε τη χρήση της σε σαπούνια και απολυμαντικά χεριών λόγω ελλιπών στοιχείων για την αποτελεσματικότητά της και των ανησυχιών για κατάχρησή της.
Στη συνέχεια βέβαια προέκυψαν καταληκτικά στοιχεία ότι η χρήση της στις οδοντόκρεμες είναι ασφαλής και πολύ αποτελεσματική κατά της ουλίτιδας.

Απ’ την άλλη η τομπραμυκίνη αν και είναι η ευρύτερα χρησιμοποιούμενη θεραπεία στη κυστική ίνωση, δεν εκκαθαρίζει τις πνευμονικές λοιμώξεις, ενώ στις παρενέργειες της περιλαμβάνονται η ηπατική τοξικότητα και η απώλεια της ακοής.
Ο συνδυασμός όμως της τομπραμυκίνης με την τρικλοσάνη δίνει μια νέα θεραπευτική επιλογή στου γιατρούς και τους ασθενείς, επιτρέποντας ίσως τη σημαντική μείωση της χρήσης της πρώτης.
Στόχος των ερευνητών είναι το 2019 να δοκιμάσουν το νέο θεραπευτικό συνδυασμό σε ποντίκια με την ελπίδα να αποτελέσει τη βάση για μια κλινική δοκιμή σε ασθενείς με κυστική ίνωση, δεδομένου ότι πρόκειται για δύο εγκεκριμένες δραστικές ουσίες.


22 Μαΐ 2018

Θειικό οξύ

Τα θειικά άλατα του χαλκού και άλλων μετάλλων λάμπουν σαν κομμάτια από χρωματιστό γυαλί – εξ ού και η ονομασία «βιτριόλι»
Μία από τις σπουδαιότερες χημικές ενώσεις που παράγονται από τη βιομηχανία σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πόσο θειικό οξύ παράγει μια χώρα ήταν παλαιότερα δείκτης για το πόσο δραστήρια ήταν η χημική της βιομηχανία. Πρόκειται για άχρωμο, υγρό, καυστικό και διαβρωτικό οξύ, που χρησιμοποιείται για να φτιάχνονται λιπάσματα, χρώματα, φάρμακα, εκρηκτικά, απορρυπαντικά ενώ πιο κοντά στην καθημερινή μας ζωή είναι η χρήση του ως ηλεκτρολύτη στις μπαταρίες αυτοκινήτων. 

Στους παλαιότερους ήταν γνωστό και με την ονομασία «βιτριόλι». Στα λατινικά vitrum ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσαν για το γυαλί. Και κατ' επέκταση vitreus ήταν το διάφανο και το υαλώδες. Τα θειικά άλατα διαφόρων μετάλλων όπως του χαλκού, του κοβαλτίου και του ψευδαργύρου, έχοντας εγκλωβισμένα και μόρια νερού, έχουν λαμπερή όψη και χρώματα όπως  μπλε, κόκκινο, λευκό και φαίνονται από μακριά σαν κομμάτια γυαλιού. Ειδικά το θειικό άλας του σιδήρου έχει την εμφάνιση πράσινου γυαλιού. Από αυτό όμως οι αλχημιστές όταν το θέρμαιναν πετύχαιναν τη διάσπασή του παράγοντας ατμούς θειικού οξέος. Η ψύξη των ατμών αυτών έδιναν το θειικό οξύ σε υγρή παχύρρευστη μορφή και έτσι είχαν το έλαιο (oleum) του βιτριολιού (ατμίζον οξύ). Έτσι και τα πιο αραιά διαλύματα του θειικού οξέος που χρησιμοποιήθηκαν για καθαρισμό διαφόρων επιφανειών επικράτησε να τα αποκαλούν βιτριόλι. 

Ιστορία
Ο Ιμπν Ζακαρίγια Αλ Ραζί έζησε μεταξύ 825 και 925 μ.Χ. Από τα βιτριόλια, που όπως αναφέρθηκε έχουν εγκλωβισμένα και μόρια νερού, κάνοντας ξηρά απόσταξη πήρε τριοξείδιο του θείου αλλά και νερό, οπότε μπορούμε να πιστέψουμε πως είχε καταφέρει να παρασκευάσει θειικό οξύ. Η γνώση αυτή μεταφέρθηκε στη Δύση και από τον 13ο αιώνα ήταν κοινή γνώση για τους αλχημιστές. Πάντως μόλις το 1787, ο Αντουάν Λαβουαζιέ (1743-1793) κατάλαβε ότι το θειικό οξύ ήταν ένωση υδρογόνου, οξυγόνου και θείου και αντικατέστησε την ως τότε ονομασία του "βιτριολικό οξύ" με την ονομασία "θειικό οξύ" ακολουθώντας το σύστημα ονοματολογίας των οξέων και των αλάτων που ο ίδιος είχε καθιερώσει. 

Σήμερα παράγεται με τη μέθοδο της επαφής συνήθως κοντά στα διυλιστήρια αφού χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη το θειάφι που υπάρχει και απομακρύνεται κατά τη διύλιση του πετρελαίου. Εκτός από τις χρήσεις του στις μπαταρίες, στα χρώματα και στα λιπάσματα, γίνεται και όξινη βροχή και μας "καίει" έμμεσα καταστρέφοντας τα δάση και τα μνημεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Το θειάφι που περιέχεται σε άνθρακα και πετρέλαιο καίγεται δίνοντας αρχικά διοξείδιο του θείου και στη συνέχεια τριοξείδιο του θείου. Αυτό, με τη βοήθεια της υγρασίας στην ατμόσφαιρα, μετατρέπεται σε λεπτά σταγονίδια θειικού οξέος που πέφτουν επάνω στη γη, στους ανθρώπους, στα δέντρα και στα αγάλματα. 

Για να μπει και να χρησιμοποιηθεί στο εργαστήριο χρειάζεται πολύ προσεκτικός χειρισμός. Μία από τις ιδιότητές του που εκδηλώνονται πιο έντονα είναι η απόσπαση από τα μόρια οργανικών ενώσεων ατόμων υδρογόνου και οξυγόνου στην αναλογία που είναι και στο νερό, δηλαδή 2 προς 1 αντιστοίχως (Η2Ο). Αυτό αφήνει στη θέση της οργανικής ένωσης έναν μαύρο πολτό, που είναι ο άνθρακας. Θειικό οξύ σε ζάχαρη δίνει μια μαύρη μάζα. Το ίδιο και με την κυτταρίνη του χαρτιού. 

Ακόμη πιο προσεκτικοί πρέπει να είναι όσοι έρχονται σε επαφή με το γνωστό ως "διάλυμα-πιράνχας". Χρησιμοποιείται για τον τέλειο καθαρισμό των συσκευών των εργαστηρίων από οργανικά υπολείμματα. Η σύστασή του είναι ένα μέρος υπεροξείδιο του υδρογόνου (σε διάλυμα όχι μεγαλύτερο από 30%) και τρία μέρη θειικό οξύ. Είναι ισχυρότατο οξειδωτικό αλλά επιπλέον υδροξυλιώνει τις γυάλινες επιφάνειες, κολλούν δηλαδή συγκροτήματα υδροξυλίου (ΟΗ) που είναι υδρόφιλα και έτσι καθαρίζονται ακόμη καλύτερα τα διάφορα γυάλινα σκεύη. Πρέπει να προστίθεται το υπεροξείδιο στο οξύ και όχι αντίστροφα διότι κατά τη διάλυση παράγεται μεγάλο ποσό θερμότητας (η θερμοκρασία μπορεί να φθάσει στους 120 βαθμούς). Φτιάχνεται "της ώρας", σε ανοιχτά δοχεία και χρησιμοποιείται όλο επί τόπου. Έχουν σημειωθεί πάμπολλες αθέλητες εκρήξεις ως και τραυματισμοί από θραύσματα γυαλιών. 

Πηγή : ΤΟ ΒΗΜΑ Science

11 Μαΐ 2018

Η ζέστη προκάλεσε έκρηξη της ζωής στην Γη




Νέα θεωρία για την έκρηξη της ζωής στην Γη πριν από 500 εκατομμύρια έτη

Η Κάμβρια περίοδος τοποθετείται από 570.000.000 ως 510.000.000 έτη πριν. Πρόκειται για ένα κομβικό σημείο στην ιστορία της Γης αφού τότε συνέβη μια πραγματική έκρηξη της ζωής με την μαζική εμφάνιση νέων ειδών τόσο στην στεριά όσο κυρίως στην θάλασσα. Μάλιστα τα περισσότερα είδη που εμφανίστηκαν εκείνη την περίοδο παρουσίαζαν εξαιρετικά ταχύ ρυθμό εξέλιξης.
Έχουν πραγματοποιηθεί πολλές μελέτες και έχουν διατυπωθεί δεκάδες θεωρίες για το τι συνέβη εκείνη την περίοδο και που οφείλεται αυτό το… Big Bang της ζωής όπως το έχουν χαρακτηρίσει οι ειδικοί. Ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Λέστερ στην Βρετανία με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Science Advances» υποστηρίζουν ότι ο πλανήτης βίωνε εκείνη την εποχή κλιματικές αλλαγές παρόμοιες με αυτές που υπάρχουν τώρα  και μάλιστα σε εντονότερο βαθμό. Ενώ όμως σήμερα αυτές οι κλιματικές αλλαγές προκαλούν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης στο μεγαλύτερο μέρος της χλωρίδας και της πανίδας εκείνη την εποχή λειτούργησαν ευεργετικά στην παρουσία και εξέλιξη της ζωής.
Σύμφωνα με τους ερευνητές η θερμοκρασίες στον πλανήτη είχαν αυξηθεί τόσο ώστε να μην υπάρχουν πάγοι στις πολικές περιοχές. Τα νερά ήταν επίσης πολύ ζεστά και η εκτίμηση των ερευνητών είναι ότι στα νερά της Βρετανίας η θερμοκρασία άγγιζε τους 25 βαθμούς Κελσίου. Η μεταβολή του κλίματος και η αύξηση της θερμοκρασίας σε παγκόσμιο επίπεδο έχει υποδειχθεί ως κινητήριος δύναμη της έκρηξης της ζωής την Κάμβρια περίοδο αλλά μέχρι σήμερα παρέμενε μια θεωρητική ιδέα.
Οι ερευνητές αυτή την φορά μελέτησαν απολιθώματα από όντα που ζούσαν εκείνη την εποχή και διέθεταν κέλυφος και επικέντρωσαν την προσοχή τους στα ισότοπα οξυγόνου.
Στην συνέχεια με βάση τα ευρήματα οι ερευνητές πραγματοποίησαν προσομοιώσεις οι οποίες επιβεβαιώνουν για πρώτη φορά με επιστημονικές αποδείξεις τις αυξημένες θερμοκρασίες που υπήρχαν στον πλανήτη εκείνη την εποχή.



10 Μαΐ 2018

Ο Ουρανός είναι… κλούβιος


Όπως φαίνεται ο Ουρανός είναι πιθανότατα ο πλέον... δύσοσμος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος

Τα νέφη του πλανήτη αποτελούνται από υδρόθειο και η ατμόσφαιρα μυρίζει όπως τα χαλασμένα αβγά

Ο Ουρανός είναι ο έβδομος σε απόσταση από τον Ήλιο και ο τέταρτος σε μάζα πλανήτης του Ηλιακού συστήματος. Ούτε οι αποστολές που πέρασαν από τον Ουρανό (Voyager 2), ούτε τα νέας γενιάς επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια είχαν καταφέρει μέχρι σήμερα να συλλέξουν στοιχεία για την σύσταση της ατμόσφαιρας του πλανήτη. Ένα από τα ερωτήματα που υπήρχαν για τον Ουρανό είναι αν τα νέφη που σχηματίζονται σε αυτόν αποτελούνται από αμμωνία ή υδρόθειο. 
Ερευνητές από την NASA, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το πανεπιστήμιο του Λέστερ στην Βρετανία με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» υποστηρίζουν ότι βρήκαν την απάντηση. Χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Gemini North που βρίσκεται στο όρος Mauna Kea στην Χαβάη οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα νέφη στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας του Ουρανού αποτελούνται από υδρόθειο, το οποίο έχει χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή, είναι η οσμή που έχουν τα κλούβια αβγά. 
Τα νέφη στους άλλους μεγάλους πλανήτες αερίων του ηλιακού μας συστήματος, στον Δία και στον Κρόνο, αποτελούνται από κρυστάλλους αμμωνίας. Έτσι η ανακάλυψη για τα νέφη του Ουρανού προσφέρει νέα στοιχεία στους επιστήμονες που προσπαθούν να διαπιστώσουν τις συνθήκες σχηματισμού και εξέλιξης των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος. 

Πηγή : in.gr


22 Απρ 2018

Το δηλητήριο του κροταλία βάση για ανάπτυξη ισχυρών αντιβιοτικών


Ερευνητές του Πανεπιστημίου Queensland στην Αυστραλία εντόπισαν ένα συστατικό στο δηλητήριο του κροταλία το οποίο όπως υποστηρίζουν μπορεί να αποτελέσει την βάση για την δημιουργία μιας νέας γενιάς αντιβιοτικών που θα αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τα βακτήρια που έχουν γίνει ανθεκτικά στα υπάρχοντα φάρμακα. 
Οι ερευνητές σε δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Journal of Biological Chemistry» περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο το πώς το δηλητήριο θα δρα στον ανθρώπινο οργανισμό χωρίς να προκαλεί ζημιές ή παρενέργειες. 
 «Πρόκειται για ένα πεπτίδιο (ένα κομματάκι μιας πρωτεΐνης) το οποίο προσδένεται στην επιφάνεια των βακτηρίων χάρις στην ηλεκτροστατική έλξη η οποία προκαλείται από τις ιδιότητες της μεμβράνης των βακτηρίων. Το πεπτίδιο έχει θετικό φορτίο ενώ τα βακτήρια αρνητικό γεγονός που επιτρέπει στο πεπτίδιο να διαπεράσει την μεμβράνη τους και τελικά να τα σκοτώσει. Επειδή τα κύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού δεν έχουν φορτίου δεν θα ενοχληθούν από την παρουσία του πεπτιδίου, δηλαδή του δηλητηρίου. Αυτό είναι παράδειγμα του πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πράγματα που υπάρχουν φύση και φαινομενικά μοιάζουν εχθρικά προς εμάς προς όφελος μας και στην προκειμένη περίπτωση να προσθέσουμε ένα νέο εναλλακτικό όπλο στο φαρμακευτικό μας οπλοστάσιο», αναφέρει η καθηγήτρια Σόνια Ενρίκες, επικεφαλής της μελέτης. 
Τα τελευταία χρόνια η επιστημονική κοινότητα εξερευνά τον κόσμο των δηλητηρίων της φύσης και το πώς αυτά θα μπορούσαν να αλλάξουν προορισμό και από θανατηφόρα για τον άνθρωπο να του σώζουν την ζωή. Η βρετανική εταιρεία βιοτεχνολογίας «Venomtech» πειραματίζεται με δηλητήρια από σκορπιούς και αράχνες με στόχο όπως και στην περίπτωση του δηλητηρίου του κροταλία την ανάπτυξη φαρμάκων που θα αντιμετωπίζουν βακτήρια ανθεκτικά στα υπάρχοντα αντιβιοτικά.
Η ανάπτυξη νέων ισχυρών αντιβιοτικών είναι πολύ σημαντική αφού σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα μέχρι το 2050, τα ανθεκτικά βακτήρια θα σκοτώνουν περίπου 10 εκατομμύρια ανθρώπους σε ετήσια βάση. Δεν είναι όμως τα αντιβιοτικά το πεδίο στο οποίο επικεντρώνονται οι έρευνες με τα δηλητήρια των διαφόρων ζώων αφού διερευνάται και η πιθανότητα να έχουν θετικές επιπτώσεις και σε άλλες παθήσεις. Το δηλητήριο μιας σαύρας για παράδειγμα, χρησιμοποιείται για να αναπτυχθεί μια θεραπεία κατά του διαβήτη. 

Πηγή : in.gr

17 Απρ 2018

Μικρόβια που «τρώνε» το πετρέλαιο, την ραδιενέργεια και που αλλάζουν μεταβολισμό

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κεμπέκ υποστηρίζουν ότι εντόπισαν ένα μικρόβιο το οποίο μπορεί να απορροφά και να διαλύει το πετρέλαιο

Πολλές ερευνητικές ομάδες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να αναπτύξουν νέες αποτελεσματικότερες και ταυτόχρονα πιο φιλικές στο περιβάλλον μεθόδους καθαρισμού των πετρελαιοκηλίδων από τις θάλασσες. Στο πλαίσιο αυτό πολλοί ερευνητές έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους σε μικροοργανισμούς που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι γνωστό ότι πραγματοποιούνται πειράματα με χιλιάδες είδη μικροοργανισμών αναζητώντας εκείνους που μπορούν να συμβάλουν στην εξουδετέρωση των πετρελαιοκηλίδων.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κεμπέκ υποστηρίζουν ότι εντόπισαν ένα μικρόβιο το οποίο μπορεί να απορροφά και να διαλύει το πετρέλαιο. Πρόκειται για το μικρόβιο ψ το οποίο σύμφωνα με τους ερευνητές διαθέτει ένα ένζυμο το οποίο του επιτρέπει να διαλύει το πετρέλαιο και να το μετατρέπει σε νερό και άλλα φιλικά για το περιβάλλον υποπροϊόντα. Όπως είναι ευνόητο το μικρόβιο αυτό αν όντως έχει αυτές τις ιδιότητες μπορεί να αποτελέσει ένα πολύτιμο σύμμαχο για την προστασία του περιβάλλοντος και την σωτηρία οικοσυστημάτων στα οποία έχει εισβάλει πετρέλαιο.
Οι έρευνες με τις μικροβιακές μορφές ζωής έχουν αποκαλύψει την ύπαρξη μικροβίων με πραγματικά πολύ εντυπωσιακές ικανότητες.
Ένα είδος βακτηρίου που βρέθηκε να ζει βαθιά στο υπέδαφος διαπιστώθηκε ότι έχει τη μοναδική ικανότητα να τρέφεται με… ραδιενέργεια! Το βακτήριο, με την ονομασία Desulforudis audaxviator, βρέθηκε να ζει σε ένα παλιό χρυσωρυχείο στη Νότια Αφρική, σε βάθος 2,8 χιλιομέτρων και διαπιστώθηκε αντλεί ενέργεια από τη ραδιενεργό διάσπαση του ουρανίου. Η ανακάλυψη μάλιστα οδήγησε κάποιους ειδικούς να διατυπώσουν την άποψη ότι η παρουσία του συγκεκριμένου μικροβίου αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ύπαρξης εξωγήινων που τρέφονται με καθαρή ακτινοβολία.
Το μοβ βακτήριο Rhodopseudomonas palustris προσελκύει εδώ και χρόνια το ενδιαφέρον των βιοτεχνολόγων χάρη στη μοναδική ικανότητά του να αλλάζει μεταβολισμό ανάλογα με τις συνθήκες. Απαντάται σε πολλά διαφορετικά περιβάλλοντα, καθώς μπορεί να αντλεί ενέργεια είτε από το φως, μέσω της φωτοσύνθεσης, είτε από οργανικά ή ανόργανα μόρια. Παρόλο που το πλήρες γονιδίωμα του βακτηρίου είναι διαθέσιμο από το 2004, τα μεταβολικά κόλπα του δεν έχουν γίνει ακόμα κατανοητά. Στην τελευταία σχετική μελέτη ερευνητές του Χάρβαρντ αναφέρουν ότι αυτό το μικρόβιο μπορεί να αντλεί ηλεκτρόνια από ορυκτά του εδάφους, ακόμα και από ορυκτά που βρίσκονται αρκετά βαθιά κάτω από την επιφάνεια. Με λίγα λόγια το μικρόβια τρέφεται με φως και ηλεκτρισμό.