Το δηλητήριο του κροταλία βάση για ανάπτυξη ισχυρών αντιβιοτικών

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Queensland στην Αυστραλία εντόπισαν ένα συστατικό στο δηλητήριο του κροταλία το οποίο όπως υποστηρίζουν μπορεί να αποτελέσει την βάση για την δημιουργία μιας νέας γενιάς αντιβιοτικών που θα αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τα βακτήρια που έχουν γίνει ανθεκτικά στα υπάρχοντα φάρμακα. 

Οι ερευνητές σε δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Journal of Biological Chemistry» περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο το πώς το δηλητήριο θα δρα στον ανθρώπινο οργανισμό χωρίς να προκαλεί ζημιές ή παρενέργειες. 

 «Πρόκειται για ένα πεπτίδιο (ένα κομματάκι μιας πρωτεΐνης) το οποίο προσδένεται στην επιφάνεια των βακτηρίων χάρις στην ηλεκτροστατική έλξη η οποία προκαλείται από τις ιδιότητες της μεμβράνης των βακτηρίων. Το πεπτίδιο έχει θετικό φορτίο ενώ τα βακτήρια αρνητικό γεγονός που επιτρέπει στο πεπτίδιο να διαπεράσει την μεμβράνη τους και τελικά να τα σκοτώσει. Επειδή τα κύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού δεν έχουν φορτίου δεν θα ενοχληθούν από την παρουσία του πεπτιδίου, δηλαδή του δηλητηρίου. Αυτό είναι παράδειγμα του πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πράγματα που υπάρχουν φύση και φαινομενικά μοιάζουν εχθρικά προς εμάς προς όφελος μας και στην προκειμένη περίπτωση να προσθέσουμε ένα νέο εναλλακτικό όπλο στο φαρμακευτικό μας οπλοστάσιο», αναφέρει η καθηγήτρια Σόνια Ενρίκες, επικεφαλής της μελέτης. 

Τα τελευταία χρόνια η επιστημονική κοινότητα εξερευνά τον κόσμο των δηλητηρίων της φύσης και το πώς αυτά θα μπορούσαν να αλλάξουν προορισμό και από θανατηφόρα για τον άνθρωπο να του σώζουν την ζωή. Η βρετανική εταιρεία βιοτεχνολογίας «Venomtech» πειραματίζεται με δηλητήρια από σκορπιούς και αράχνες με στόχο όπως και στην περίπτωση του δηλητηρίου του κροταλία την ανάπτυξη φαρμάκων που θα αντιμετωπίζουν βακτήρια ανθεκτικά στα υπάρχοντα αντιβιοτικά.
Η ανάπτυξη νέων ισχυρών αντιβιοτικών είναι πολύ σημαντική αφού σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα μέχρι το 2050, τα ανθεκτικά βακτήρια θα σκοτώνουν περίπου 10 εκατομμύρια ανθρώπους σε ετήσια βάση. Δεν είναι όμως τα αντιβιοτικά το πεδίο στο οποίο επικεντρώνονται οι έρευνες με τα δηλητήρια των διαφόρων ζώων αφού διερευνάται και η πιθανότητα να έχουν θετικές επιπτώσεις και σε άλλες παθήσεις. Το δηλητήριο μιας σαύρας για παράδειγμα, χρησιμοποιείται για να αναπτυχθεί μια θεραπεία κατά του διαβήτη. 

Πηγή : in.gr

Ασημένια... αντιβιοτικά ;

Η προσθήκη αργύρου στα αντιβιοτικά μπορεί να τα καταστήσει πολύ πιο αποτελεσματικά

Η προσθήκη αργύρου στα αντιβιοτικά μπορεί να τα κάνει 10 ως 10.000 φορές πιο αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Ο άργυρος χρησιμοποιείται ως αντιμικροβιακό επί αιώνες, ωστόσο, ωστόσο ελάχιστα ήταν γνωστά μέχρι σήμερα σχετικά με το πώς ακριβώς δρα. Η νέα μελέτη μαρτυρεί ότι η προσθήκη του στα υπάρχοντα αντιβιοτικά μπορεί να «πολεμήσει» την εκρηκτική αύξηση των φαρμακοανθεκτικών βακτηρίων που καταγράφεται παγκοσμίως.

Πειράματα σε ποντίκια έδειξαν ότι το μέταλλο παρεμβαίνει στις φυσιολογικές βιολογικές διεργασίες των βακτηρίων, κάνοντάς τα πιο «ευάλωτα» στα αντιβιοτικά, αναφέρουν αμερικανοί ερευνητές από το Ιατρικό Ινστιτούτο Howard Hughes στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης.

Ενάντια σε «δύσκολα» βακτήρια

Συγκεκριμένα το ασήμι δρα ενάντια στα Gram-αρνητικά βακτήρια που είναι άκρως δύσκολοι παθογόνοι οργανισμοί σε ό,τι αφορά την αντιμετώπισή τους.

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Science Translational Medicine» «τα στοιχεία δείχνουν πως ο άργυρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί με στόχο τη βελτίωση της δράσης των υπαρχόντων αντιβιοτικών ενάντια στα Gram-αρνητικά βακτήρια, επιτρέποντάς μας έτσι να ενισχύσουμε το ‘οπλοστάσιό’ μας σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των βακτηριακών λοιμώξεων».

Ο επικεφαλής της μελέτης δρ Χοσέ Ρούμπεν Μορόνες-Ραμίρεζ σημείωσε ότι μελλοντικές μελέτες θα επικεντρωθούν στο πώς ο άργυρος θα μπορούσε να προστεθεί τόσο στις ενέσιμες αντιβιοτικές θεραπείες όσο και σε εκείνες σε μορφή χαπιού για χρήση από ασθενείς.

Πηγή : BHMAScience

Αντιβιοτικά - Πενικιλίνη

Ένα υγρό, ανοιξιάτικο πρωινό, ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ επιστρέφει στο εργαστήριο του, έπειτα από διακοπές. Έχει αφήσει ανοιχτό το παράθυρο στο νοσοκομείο "Saint Mary" του Λονδίνου και φρέσκος αέρας έχει μπει σε ένα σωλήνα, όπου ο μικροβιολόγος αναπτύσσει σταφυλόκοκκους. Τα φοβερά μικρόβια που δρουν μυστικά και προκαλούν θανατηφόρες σηψαιμίες έχουν εξαφανιστεί. Στη θέση τους o Φλέμινγκ βλέπει αποικίες μανιταριών. Οι υπηρεσίες υγιεινής ξέρουν πολύ καλά περί τίνος πρόκειται : Πενικίλιουμ, δηλαδή Μούχλα.

Ο Φλέμινγκ αρχίζει πειράματα και βλέπει ότι όπου αναπτύσσεται μούχλα, πεθαίνουν ορισμένα βακτηρίδια. Το 1929 δημοσιεύει τις πρώτες του εντυπώσεις. Τα μανιτάρια του όμως αποτυγχάνουν, όπως απέτυχαν και το 1895, όταν τα πρωτοανακάλυψε ο Ιταλός Βιντέτζιο Τιμπέριο και διαπίστωσε ότι χτυπούν τα  μικρόβια.

Αλλά ο Φλέμινγκ επιμένει και περνά πάλι στην επίθεση το 1936, στο Διεθνές Συνέδριο Μικροβιολογίας που οργανώθηκε στο Λονδίνο. Είναι πεισμένος ότι το φάρμακο που θα κατασκευαστεί από τα μανιτάρια του θα γίνει μια ημέρα παγκόσμιο. Οι άλλοι επιστήμονες επιτέλους τον ακολουθούν. Ρίχνονται στις καλλιέργειες μούχλας και αναζητούν μια μέθοδο για να πάρουν από τα μανιτάρια τη φαρμακευτική ουσία. Από το 1938 έως το 1939 μια ομάδα γιατρών, βακτηριολόγων και χημικών, υπό την εποπτεία του Αυστραλού Χάουαρντ Ουόλτερ Φλόρεϊ και του Άγγλου Ερνστ Μπόρις Τσέιν, τελειοποιεί την παρασκευή της πενικιλίνης.

Ο Φλέμινγκ υπήρξε ο πρώτος που κατόρθωσε να απομονώσει τη δραστική ουσία, γι' αυτό εξάλλου και την ονόμασε ("πενικιλίνη"). Επίσης συντηρούσε και καλλιεργούσε τον μύκητα επί 12 χρόνια, συνεχίζοντας μέχρι το 1940 να προσπαθεί να κινήσει το ενδιαφέρον οποιουδήποτε χημικού αρκετά ικανού ώστε να παράγει χρησιμοποιήσιμη ποσότητα καθαρής πενικιλίνης.

Φλέμινγκ, Φλόρεϊ και Τσέιν μοιράζονται το 1945 το Νόμπελ Ιατρικής.
Η δεύτερη γυναίκα του Αλεξάντερ Φλέμινγκ ήταν η Αμαλία Κουτσούρη–Φλέμινγκ. Παντρεύτηκαν το 1953, αλλά ο γάμος τους κράτησε μόνο δύο χρόνια καθώς ο Φλέμινγκ πέθανε το 1955.

Από την άλλη πλευρά τον Ατλαντικού, ο Ρενέ Ντιμπό καλλιεργεί από το 1935 ένα μικρόβιο που σκοτώνει σταφυλόκοκκους. Το ονομάζει "γκραμισιντίν" και είναι το πρώτο αντιβιοτικό βιομηχανικής παραγωγής. Η πενικιλίνη είναι πολύ ασταθής και δεν θα πάρει τη μορφή φαρμάκου πριν από το 1943.

Ένα πρώτο ιατρικό απόσπασμα στέλνεται στην Αίγυπτο. Οι γιατροί θεραπεύουν τους αρρώστους της 8ης στρατιάς. Τα αποτελέσματα είναι τόσο προφανή, που ο ίδιος o Αμερικανός υπουργός Άμυνας, αναλαμβάνει υπό την ευθύνη του την παραγωγή του φαρμάκου. Αμέσως το φάρμακο στέλνεται για τους τραυματίες στην πρώτη γραμμή του πυρός. Όπου μάχονται οι συμμαχικές δυνάμεις, δίπλα τους πολεμούν οι πενικιλίνες, εξολοθρεύοντας τα μικρόβια. Για πρώτη φορά στην Ιστορία, οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν στα νοσοκομεία από μολύνσεις. Η επιτροπή για το βραβείο Νόμπελ σνόμπαρε τον Ρενέ Ντιμπό. Εκείνος όμως από το 1944 είχε προβλέψει την επαπειλούμενη εισβολή και φώναζε ότι, αν η χρήση των αντιμικροβιακών φαρμάκων γενικευτεί, τότε οι επιστήμονες θα πρέπει να περιμένουν την εμφάνιση άλλων βακτηριδίων, περισσότερο ανθεκτικών...

Περισσότερα για την πενικιλίνη εδώ