Ένα υγρό, ανοιξιάτικο πρωινό, ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ επιστρέφει στο εργαστήριο του, έπειτα από διακοπές. Έχει αφήσει ανοιχτό το παράθυρο στο νοσοκομείο "Saint Mary" του Λονδίνου και φρέσκος αέρας έχει μπει σε ένα σωλήνα, όπου ο μικροβιολόγος αναπτύσσει σταφυλόκοκκους. Τα φοβερά μικρόβια που δρουν μυστικά και προκαλούν θανατηφόρες σηψαιμίες έχουν εξαφανιστεί. Στη θέση τους o Φλέμινγκ βλέπει αποικίες μανιταριών. Οι υπηρεσίες υγιεινής ξέρουν πολύ καλά περί τίνος πρόκειται : Πενικίλιουμ, δηλαδή Μούχλα.Ο Φλέμινγκ αρχίζει πειράματα και βλέπει ότι όπου αναπτύσσεται μούχλα, πεθαίνουν ορισμένα βακτηρίδια. Το 1929 δημοσιεύει τις πρώτες του εντυπώσεις. Τα μανιτάρια του όμως αποτυγχάνουν, όπως απέτυχαν και το 1895, όταν τα πρωτοανακάλυψε ο Ιταλός Βιντέτζιο Τιμπέριο και διαπίστωσε ότι χτυπούν τα μικρόβια.
Αλλά ο Φλέμινγκ επιμένει και περνά πάλι στην επίθεση το 1936, στο Διεθνές Συνέδριο Μικροβιολογίας που οργανώθηκε στο Λονδίνο. Είναι πεισμένος ότι το φάρμακο που θα κατασκευαστεί από τα μανιτάρια του θα γίνει μια ημέρα παγκόσμιο. Οι άλλοι επιστήμονες επιτέλους τον ακολουθούν. Ρίχνονται στις καλλιέργειες μούχλας και αναζητούν μια μέθοδο για να πάρουν από τα μανιτάρια τη φαρμακευτική ουσία. Από το 1938 έως το 1939 μια ομάδα γιατρών, βακτηριολόγων και χημικών, υπό την εποπτεία του Αυστραλού Χάουαρντ Ουόλτερ Φλόρεϊ και του Άγγλου Ερνστ Μπόρις Τσέιν, τελειοποιεί την παρασκευή της πενικιλίνης.
Ο Φλέμινγκ υπήρξε ο πρώτος που κατόρθωσε να απομονώσει τη δραστική ουσία, γι' αυτό εξάλλου και την ονόμασε ("πενικιλίνη"). Επίσης συντηρούσε και καλλιεργούσε τον μύκητα επί 12 χρόνια, συνεχίζοντας μέχρι το 1940 να προσπαθεί να κινήσει το ενδιαφέρον οποιουδήποτε χημικού αρκετά ικανού ώστε να παράγει χρησιμοποιήσιμη ποσότητα καθαρής πενικιλίνης.
Φλέμινγκ, Φλόρεϊ και Τσέιν μοιράζονται το 1945 το Νόμπελ Ιατρικής.
Η δεύτερη γυναίκα του Αλεξάντερ Φλέμινγκ ήταν η Αμαλία Κουτσούρη–Φλέμινγκ. Παντρεύτηκαν το 1953, αλλά ο γάμος τους κράτησε μόνο δύο χρόνια καθώς ο Φλέμινγκ πέθανε το 1955.
Από την άλλη πλευρά τον Ατλαντικού, ο Ρενέ Ντιμπό καλλιεργεί από το 1935 ένα μικρόβιο που σκοτώνει σταφυλόκοκκους. Το ονομάζει "γκραμισιντίν" και είναι το πρώτο αντιβιοτικό βιομηχανικής παραγωγής. Η πενικιλίνη είναι πολύ ασταθής και δεν θα πάρει τη μορφή φαρμάκου πριν από το 1943.
Ένα πρώτο ιατρικό απόσπασμα στέλνεται στην Αίγυπτο. Οι γιατροί θεραπεύουν τους αρρώστους της 8ης στρατιάς. Τα αποτελέσματα είναι τόσο προφανή, που ο ίδιος o Αμερικανός υπουργός Άμυνας, αναλαμβάνει υπό την ευθύνη του την παραγωγή του φαρμάκου. Αμέσως το φάρμακο στέλνεται για τους τραυματίες στην πρώτη γραμμή του πυρός. Όπου μάχονται οι συμμαχικές δυνάμεις, δίπλα τους πολεμούν οι πενικιλίνες, εξολοθρεύοντας τα μικρόβια. Για πρώτη φορά στην Ιστορία, οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν στα νοσοκομεία από μολύνσεις. Η επιτροπή για το βραβείο Νόμπελ σνόμπαρε τον Ρενέ Ντιμπό. Εκείνος όμως από το 1944 είχε προβλέψει την επαπειλούμενη εισβολή και φώναζε ότι, αν η χρήση των αντιμικροβιακών φαρμάκων γενικευτεί, τότε οι επιστήμονες θα πρέπει να περιμένουν την εμφάνιση άλλων βακτηριδίων, περισσότερο ανθεκτικών...
Περισσότερα για την πενικιλίνη εδώ
Σε
ηλικία 30 ετών, το 1940, η Dorothy Hodgkin αποκάλυψε τη χημική δομή της
πενικιλίνης, ανοίγοντας με αυτό τον τρόπο τον δρόμο για τη συνθετική
παρασκευή της.
