Η ινσουλίνη και πολλά άλλα φάρμακα που περιέχουν πρωτεΐνες δεν
μπορούν να λαμβάνονται από το στόμα επειδή καταστρέφονται από τα υγρά του
στομάχου. Τη λύση θα μπορούσε να δώσει το πακετάρισμα αυτών των φαρμάκων σε
νανοσωματίδια, δείχνει μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε ποντίκια.
Νανοσωματίδια που περιβάλλουν τα μόρια φαρμάκων υποβάλλονται ήδη
σε κλινικές δοκιμές κατά του καρκίνου και άλλων ασθενειών, πρέπει όμως κι αυτά
να χορηγούνται με ένεση.
Στη νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο "Science Translational Medicine",
αμερικανοί ερευνητές αναφέρουν ότι ανέπτυξαν νανοσωματίδια τα οποία όχι μόνο
δεν καταστρέφονται στο στομάχι αλλά επιπλέον μπορούν να συνδέονται με υποδοχείς
στο έντερο ώστε να περνούν ταχύτερα στην κυκλοφορία του αίματος.
Τα νανοσωματίδια, αποτελούμενα από τα βιοσυμβατά πολυμερή PEG και
PLA (πολυαιθυλενογλυκόλη και πολυγαλακτικό οξύ) χρησιμοποιήθηκαν για τη
χορήγηση ινσουλίνης σε ποντίκια, τα οποία πράγματι εμφάνισαν πτώση των επιπέδων
σακχάρου στο αίμα.
Τα νανοσωματίδια, φορτωμένα μόρια ινσουλίνης, πέρασαν ταχύτατα
στην κυκλοφορία του αίματος επειδή ήταν καλυμμένα με αντισώματα που συνδέονται
σε συγκεκριμένους υποδοχείς.
Οι υποδοχείς αυτοί, με την ονομασία FcRN, υπάρχουν στην εσωτερική
επένδυση του εντέρου και κανονικά επιτρέπουν την απορρόφηση αντισωμάτων του
μητρικού γάλακτος.
«Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τους υποδοχείς για να περάσουμε στο
αίμα νανοσωματίδια που μπορούν να μεταφέρουν σχεδόν οτιδήποτε. Οποιοδήποτε
μόριο [φάρμακο] δυσκολεύεται να περάσει στο αίμα θα μπορούσε να φορτωθεί στα
νανοσωματίδια και να περάσει το εμπόδιο» σχολιάζει ο Ρόχιτ Κάρνικ του MIT,
μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Επόμενος στόχος των ερευνητών θα είναι να αναπτύξουν αντίστοιχα
νανοσωματίδια που περνούν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό ώστε να μεταφέρουν
φάρμακα στον εγκέφαλο.
Πηγή : in.gr
Σε
ηλικία 30 ετών, το 1940, η Dorothy Hodgkin αποκάλυψε τη χημική δομή της
πενικιλίνης, ανοίγοντας με αυτό τον τρόπο τον δρόμο για τη συνθετική
παρασκευή της.
