Η σοκολάτα και η λευκή αλλοίωσή της

Κάνοντας μία γρήγορη αναδρομή στις φορές που έχουμε γευτεί σοκολάτα, σίγουρα θα έχουν υπάρξει κάποιες όπου το προϊόν που αγοράσαμε κάθε άλλο παρά σοκολάτα θύμιζε, μιας και υπήρχε αυτή η λευκή ανεπιθύμητη επίστρωση επάνω της. Πρόκειται για το γνωστό φαινόμενο στη σοκολατοποιία ως "blooming".

Το blooming αποτελεί αλλοίωση που οφείλεται στις κακές συνθήκες αποθήκευσης. Οι παράγοντες που το προκαλούν την αλλοίωση είναι δύο: το λίπος (fat blooming) και τα σάκχαρα (sugar blooming).

Οι ιδανικές συνθήκες για την αποθήκευση των προϊόντων σοκολάτας, ώστε να αποφεύγουμε αυτό το φαινόμενο, είναι οι εξής : 

Θερμοκρασία 12-18 βαθμοί Κελσίου. Σε υψηλότερες θερμοκρασίες έχουμε απώλεια της επιθυμητής λαμπρότητας και μαλάκωμα της σοκολάτας, ενώ σε χαμηλότερες θερμοκρασίες υπάρχει ο κίνδυνος ανάπτυξης υγρασίας και δημιουργίας blooming.

Υγρασία 50-60%. Δημιουργεί ένα υγιές περιβάλλον αποθήκευσης της σοκολάτας.

Πρέπει να προφυλάσσουμε τη σοκολάτα από σημεία αποθήκευσης με έντονη φωτεινότητα και δυνατό αερισμό για να αποφευχθούν φαινόμενα οξείδωσης από το φως (ακόμα και τεχνητό) και το οξυγόνο (φωτοξείδωση).

Τέλος, η σοκολάτα ως οσμόφιλο προϊόν πρέπει να αποθηκεύεται σε περιβάλλον όπου απουσιάζουν τα έντονα αρώματα για να μην τα απορροφά και να μην μεταβάλλονται τα οργανοληπτικά της χαρακτηριστικά.

Αν καταφέρουμε να έχουμε τις παραπάνω συνθήκες, τότε θα αποφύγουμε το blooming.

Το fat blooming εμφανίζεται ως μία λιπαρή λευκή επίστρωση στην επιφάνεια της σοκολάτας λόγω της αύξηση της θερμοκρασίας αποθήκευσης. Οφείλεται στην επανακρυστάλλωση του λίπους κακάο στην επιφάνεια της η οποία οδηγεί στην απουσία της λαμπρότητας της και της χαρακτηριστικής της γεύσης.

Τέλος, το sugar blooming εμφανίζεται και αυτό ως λευκή επίστρωση αλλά με αμμώδη υφή. Η υψηλή υγρασία και οι διακυμάνσεις στη θερμοκρασία οδηγούν στην επανακρυστάλλωση των σακχάρων στην επιφάνεια της σοκολάτας, αλλάζοντας τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά της.

Με τόσο υψηλά ποσοστά σακχάρων και λίπους, η σοκολάτα αποτελεί ένα προϊόν το οποίο δεν αλλοιώνεται εύκολα. Για να καταναλωθεί όμως σωστά και να έχει τα γευστικά αποτελέσματα που πρέπει να έχει καθώς και ακέραια τα οργανοληπτικά της χαρακτηριστικά, της αξίζει προσοχή και "σεβασμός" στις συνθήκες αποθήκευσης όντας ένα από τα σημαντικότερα γλυκίσματα που απολαμβάνουμε.

Πηγή : culinarylab

Όταν το αργίλιο ήταν πιο ακριβό από το χρυσό ...

Μέχρι τα μέσα του 19^ου αιώνα το αργίλιο ήταν ένα μη κοινό μέταλλο – μόνον οι πλούσιοι μπορούσαν να το διαθέτουν. Αναφέρεται μάλιστα χαρακτηριστικά ότι ο βασιλιάς Ναπολέων ΙΙΙ σέρβιρε μόνον τα περισσότερο τιμώμενα πρόσωπα σε αλουμινένια σκεύη.

Ένας Αμερικανός φοιτητής στο Οχάιο, ο Charles Hall (1863-1914) από μικρή ηλικία άρχισε μια σειρά πειραμάτων με σκοπό να ανακαλύψει μια φτηνή μέθοδο εξαγωγής του μετάλλου από τις ενώσεις του.

Η δυσκολία που αντιμετώπισε ήταν γνωστή από παλιά : το αργίλιο είναι πολύ δραστικό μέταλλο και έτσι δεν μπορούσε να παρασκευαστεί καθαρό με τις συνηθισμένες χημικές αντιδράσεις.

Οι προσπάθειες να παραχθεί ηλεκτρολυτικά από το οξείδιο του αργιλίου (αλουμίνα, Al₂O₃₎ που περιέχεται στο ορυκτό βωξίτης (από το Les Beaux στη Γαλλία, όπου ανακαλύφθηκε το 1821) ήταν αντιπαραγωγικές, καθώς το  οξείδιο του αργιλίου είχε πολύ υψηλό σημείο τήξης (πάνω από 2000 βαθμούς Κελσίου).

Το 1886 ο Hall ανακάλυψε ότι το Al₂O₃ διαλύεται σε τήγμα κρυολίθου (Na₃AlF₆) και δίνει ένα μίγμα με σχετικά χαμηλό σημείο τήξης, από το οποίο το αργίλιο θα μπορούσε να παρασκευαστεί ηλεκτρολυτικά.

Σαν από παιχνίδι της Μοίρας, ο Paul Herault, ένας Γάλλος, που γεννήθηκε και πέθανε τις ίδιες ακριβώς χρονιές με τον Hall, πραγματοποίησε την ίδια ανακάλυψη περίπου τον ίδιο καιρό.

Σήμερα η ηλεκτρολυτική μέθοδος παρασκευής αργιλίου είναι γνωστή σαν "μέθοδος Hall-Herault".

Περισσότερες πληροφορίες (wikipedia)

Charles Hall  

Paul Herault 

Μέθοδος Hall–Herault   

Αρώματα

Η Chanel κάνει την επανάσταση.

Η Μέριλιν Μονρόε, όταν ρωτήθηκε σε μια συνέντευξη το 1954 τι φοράει όταν κοιμάται, απάντησε "μόνο πέντε σταγόνες Chanel Νο5".

Το Chanel No5 κατέχει μιαν ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της Χημείας, γιατί είναι το πρώτο άρωμα που περιείχε ένα συνθετικό συστατικό. Το 1921 στο Παρίσι η σχεδιάστρια μόδας Gabrielle "Coco" Chanel ζήτησε ένα άρωμα να συνοδεύσει τη συλλογή της και αυτό δημιουργήθηκε από τον Ernest Beaux, που ανάμεσα στα άλλα φυσικά συστατικά χρησιμοποίησε και μια αλδεϋδη, την 2-μεθυλο-ενδεκανάλη, ένα συνθετικό συστατικό. 

Το μυστικό του Chanel No5 δεν ήταν μόνο τα συστατικά του, αλλά και οι αναλογίες τους. 

Μέχρι να αναπτυχθούν οι σύγχρονες μέθοδοι ανάλυσης, παρέμειναν εφτασφράγιστο μυστικό.

Ο ρόλος της όσφρησης

Επειδή τα περισσότερα είδη ζώων δεν είναι πάντα σεξουαλικά διαθέσιμα, τις στιγμές που μπορούν να ζευγαρώσουν, τα θηλυκά εκπέμπουν ένα είδος ισχυρού "μηνύματος" προς τα αρσενικά, μέσω χημικών ενώσεων, που λέγονται φερομόνες. Αρκεί μια ελάχιστη ποσότητα φερομονών - της τάξης μg (εκατομμυριοστό του γραμμαρίου) - για να πάρει το μήνυμα το αρσενικό. Η ίδια η φερομόνη, λοιπόν, δρα σαν προπομπός της σεξουαλικής επιθυμίας. 

Στον άνθρωπο, η σχέση όσφρησης-σεξουαλικότητας δεν είναι σαφής. Εξάλλου, η όσφρηση ως αίσθηση είναι υποβαθμισμένη στον άνθρωπο. Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι καλύπτουν τις οσμές τους με αρώματα. Όμως παλιότερα δεν ήταν έτσι : έχει μείνει ιστορικό το γράμμα του Ναπολέοντα στην Ιωσηφίνα μετά τη μάχη του Αούστερλιτς : 

"Ne te lave pas ! Je reviens "  (Μην πλυθείς ! Έρχομαι...)

Η χημεία της γοητείας : τα αρώματα

Αρχικά τα αρώματα εξάγονταν από φυσικές πηγές. Από αυτή την άποψη, το γιασεμί είναι πολύ φειδωλό στην εξαγωγή αιθέριου ελαίου : για 1 κιλό προϊόντος χρειάζονται 4,5 εκατομμύρια λουλούδια περίπου, που ζυγίζουν 750 κιλά. Αντίθετα από τα πορτοκάλια μπορούμε να πάρουμε τρία διαφορετικά αιθέρια έλαια : από τη φλούδα, από τα άνθη και από τα φύλλα.

Σήμερα, οι χημικοί έχουν απομονώσει πολλά από τα συστατικά των αρωμάτων και τα παρασκευάζουν συνθετικά. Το κυριότερο συνθετικό συστατικό των αρωμάτων είναι οι αλδεΰδες. Όμως, οι χημικοί μέχρι τώρα δεν έχουν κατορθώσει να διακρίνουν ακόμα όλα τα δευτερεύοντα, αλλά σημαντικότατα στην οσμή, συστατικά τους.

Ένα άρωμα, είτε φυσικό, είτε συνθετικό, αφ' ενός πρέπει να "δέσει" με άλλα αρώματα σ' ένα "μπουκέτο" - και γι' αυτό χρειάζεται και κάποιο ταλέντο, εκτός από τη χημεία - αφ' ετέρου πρέπει να αραιωθεί, ώστε η μυρωδιά του να γίνει πιο ευχάριστη. Για την αραίωση χρησιμοποιείται αιθυλική αλκοόλη (οινόπνευμα).

Εξάλλου, επειδή πολλά αρώματα έχουν πάρα πολύ γλυκιά μυρωδιά, η οποία πρέπει να μετριαστεί ή εξατμίζονται πάρα πολύ εύκολα, οπότε η ταχύτητα εξάτμισης πρέπει να ελαττωθεί, προστίθενται ορισμένες ουσίες που λέγονται στερεωτικά. Τα στερεωτικά είναι συνήθως ζωικές ύλες που αυτούσιες έχουν πολύ δυσάρεστη οσμή, αλλά όταν τις αραιώσουμε πάρα πολύ, χρησιμοποιούνται γι' αυτή την "εξισορρόπηση". Ένα από τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα στερεωτικά είναι η μοσχόνη, που εκκρίνεται από τον μόσχο τον μοσχοφόρο και τη μοσχογαλή.

Έτσι, τελικά, νιώθουμε μάλλον μια συμφωνία οσμών, παρά μια διαδοχή τους.

Εκεί που τελειώνει η χημική τεχνολογία, αρχίζει η διαφήμιση...

Το ερώτημα πλανάται : το αξίζουν πραγματικά πολλά αρώματα που πωλούνται σε πολύ υψηλές τιμές ;

Εδώ η Χημεία σηκώνει τα χέρια. Η επιλογή ενός αρώματος, είναι κρίση καθαρά υποκειμενική...

Διαβάστε ακόμα : Εισαγωγή στη Χημεία της όσφρησης

Άγνωστο είδος χημικού δεσμού υπάρχει "μόνο σε νεκρά άστρα"

Οι κανόνες της Χημείας φαίνεται ότι αλλάζουν στους λευκούς νάνους, υπέρπυκνα κατάλοιπα νεκρών άστρων.  (Φωτογραφία : NASA )

Ένα εντελώς διαφορετικό είδος δεσμού πρέπει να υπάρχει στα άστρα νετρονίων και τους λευκούς νάνους, δείχνουν τα υπολογιστικά μοντέλα ερευνητών στη Νορβηγία. Ο λόγος για τον εξωτικό "κάθετο παραμαγνητικό δεσμό".

Οι χημικοί γνωρίζουν σήμερα δύο είδη δεσμών: τους ιοντικούς δεσμούς, στους οποίους ένα ηλεκτρόνιο μεταπηδά από ένα άτομο σε ένα άλλο, αναγκάζοντας τα άτομα να ενωθούν με ηλεκτροστατικές δυνάμεις· και τους ομοιοπολικούς δεσμούς, στους οποίους δύο ή περισσότερα άτομα μοιράζονται τα ίδια ηλεκτρόνια.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο δεσμός διαλύεται όταν η ενέργεια των ηλεκτρονίων ξεπεράσει ένα κρίσιμο όριο.

Αυτό όμως φαίνεται πως δεν ισχύει στον παράξενο υποθετικό δεσμό που περιγράφει τώρα ο Τρίβγκε Χελγκάκερ στο περιοδικό Science. H ομάδα του Χελγκάκερ στο Πανεπιστήμιο του Όσλο εξέτασε στον υπολογιστή τι συμβαίνει όταν άτομα υδρογόνου σχηματίζουν δεσμούς κάτω από την επίδραση ακραίων μαγνητικών πεδίων, της τάξης των 100.000 Tesla -δέκα δισεκατομμύρια φορές ισχυρότερα από το μαγνητικό πεδίο της Γης.

Τα μόρια υδρογόνου (H₂) μπορούν να παρομοιαστούν με δύο σφαίρες που ενώνονται μέσω μιας ράβδου, σε ένα σχήμα που θυμίζει βαράκι γυμναστικής. Όταν εκτεθεί σε σχετικά ασθενή μαγνητικά πεδία, το "βαράκι" προσανατολίζεται έτσι ώστε να είναι παράλληλο με τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου.

Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι, σε αντίθεση με ό,τι θα φανταζόταν κανείς, το μόριο δεν διασπάται όταν η ενέργεια των ηλεκτρονίων του αυξηθεί από το μαγνητικό πεδίο πέρα από το θεωρητικό όριο. Αντίθετα, το μόριο περιστρέφεται έτσι ώστε ο άξονάς του να είναι κάθετος με τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου, και ο δεσμός που περιέχει γίνεται ακόμα ισχυρότερος.

Αυτό φαινομενικά παραβιάζει τη λεγόμενη απαγορευτική αρχή του Πάουλι. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, τα ηλεκτρόνια ενός ατόμου ή μορίου δεν μπορούν να βρίσκονται στην ίδια κβαντική κατάσταση, γι΄αυτό και τα ηλεκτρόνια ενός δεσμού αναγκαστικά σχηματίζουν ζεύγη με αντίθετες ιδιοστροφορμές (spin).

Όταν όμως ο δεσμός εκτεθεί σε ακραία μαγνητικά πεδία, οι ιδιοστροφορμές όλων των ηλεκτρονίων ευθυγραμμίζονται με τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου, αναγκάζοντας το ένα από τα δύο ηλεκτρόνια του ζεύγους να μεταπηδήσει σε διαφορετική θέση, ή διαφορετικό τροχιακό, προκειμένου να μην παραβιαστεί η αρχή του Πάουλι.

Η μεταπήδηση αυτή προκαλεί κανονικά τη διάσπαση του δεσμού, εκτός εάν το μόριο εκτεθεί σε ισχυρό μαγνητικό πεδίο, οπότε ευθυγραμμίζεται κάθετα στις γραμμές του πεδίου. "Η χημεία και η μοριακή φυσική αλλάζουν δραματικά παρουσία ενός ισχυρού μαγνητικού πεδίου" σχολιάζουν οι ερευνητές.

Τέτοιοι παραμαγνητικοί δεσμοί, εικάζουν οι ερευνητές, μπορεί να υπάρχουν στα άστρα νετρονίων και τους λευκούς νάνους, κατάλοιπα νεκρών άστρων που έχουν καταρρεύσει υπό το βάρος τους και σχηματίζουν υπέρπυκνα σώματα με ισχυρά μαγνητικά πεδία.

Στην πράξη, πάντως, η ύπαρξη αυτών των δεσμών θα ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να επιβεβαιωθεί πειραματικά : τα μαγνητικά πεδία που θα απαιτούνταν είναι 10.000 φορές ισχυρότερα από τα πεδία που μπορούμε σήμερα να δημιουργήσουμε στη Γη.

Η μόνη ελπίδα για την επιβεβαίωση των θεωρητικών υπολογισμών θα ήταν να επηρεάζουν οι δεσμοί την ακτινοβολία των άστρων νετρονίων και των λευκών νάνων, οπότε η ύπαρξή τους θα γινόταν αντιληπτή στη φασματική υπογραφή αυτών των σωμάτων.

Πηγή : in.gr

Χημεία και Ολυμπιακοί Αγώνες

Το μόριο των Ολυμπιακών Αγώνων

Το νέο μόριο "ολυμπικένιο"
 (φωτογραφία : IBM Research, Zurich; University of Warwick, Royal Society

Ας αφήσουμε τη σκοτεινές σελίδες της χημείας των αναβολικών και ας ασχοληθούμε με άλλες όψεις της χημείας στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στα τέλη Μαΐου 2012 οι επιστήμονες Άνις Μίστρι, Ντέιβιντ Φοξ και η ομάδα τους στο πανεπιστήμιο του Γουόργουικ σε συνεργασία με ερευνητές του εργαστηρίου της ΙΒΜ στη Ζυρίχη, με επικεφαλής τον Λίο Γκρος, παρουσίασαν τους Ολυμπιακούς κύκλους σε μοριακό επίπεδο. Συνέθεσαν γραφένιο σε μορφή ενός πεντακυκλικού πολυαρωματικού υδρογονάνθρακα και ονόμασαν το μόριο "ολυμπικένιο" (olympicene). Το ολυμπικένιο έχει μήκος περίπου ένα δισεκατομμυριοστό του μέτρου.

Την αρχική ιδέα για τη δημιουργία ενός τέτοιου «Ολυμπιακού» μορίου είχε ο καθηγητής Γκράχαμ Ρίτσαρντς, πρώην επικεφαλής του Τμήματος Χημείας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μέλος της βρετανικής Βασιλικής Εταιρίας Χημείας.

Όπως είπε, ο στόχος, πέρα από την πιθανή εμπορική αξιοποίηση ενός τέτοιου μορίου, ήταν κυρίως να εξάψει το ενδιαφέρον των νέων για τη Χημεία και ειδικότερα για τις δυνατότητες της συνθετικής χημείας, σε συνδυασμό με την λάμψη -και την επικαιρότητα φέτος- των Ολυμπιακών αγώνων.

Σύμφωνα με τους δημιουργούς του, δυνητικά έχει ενδιαφέρουσες ηλεκτρικές και οπτικές ιδιότητες και θα μπορούσε μελλοντικά να αξιοποιηθεί σε νέου τύπου φωτοβολταϊκά κύτταρα και σε πηγές φωτισμού όπως οι φωτοδίοδοι (LED).

Το άρθρο για το ολυμπικένιο 

Από τι είναι φτιαγμένα τα ολυμπιακά μετάλλια ;

Για τους αθλητές και για τις χώρες τους τα μετάλλια έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία, όμως τα τελευταία χρυσά μετάλλια που ήταν πραγματικά χρυσά δόθηκαν το 1912.

Αλλά εάν τα χρυσά μετάλλια δεν είναι χρυσά, από τι είναι φτιαγμένα ;

Η ακριβής σύσταση και σχεδίαση των μεταλλίων καθορίζεται από τη χώρα που φιλοξενεί τους Ολυμπιακούς αγώνες. Όμως υπάρχουν κάποιοι καθορισμένοι κανόνες κατασκευής :

Τα χρυσά και τα αργυρά μετάλλια περιέχουν 92,5% άργυρο

Τα χρυσά μετάλλια πρέπει να είναι επικαλυμμένα με τουλάχιστον 6 γραμμάρια χρυσού

Όλα τα ολυμπιακά μετάλλια πρέπει να έχουν τουλάχιστον 3 χιλιοστά πάχος και 60 χιλιοστά διάμετρο

Τα χάλκινα μετάλλια στην πραγματικότητα είναι μπρούτζινα. Ο μπρούτζος είναι ένα κράμα χαλκού και κασσιτέρου.

Στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896, οι νικητές έπαιρναν μόνο ένα ασημένιο μετάλλιο, ένα κλαδί ελιάς κι ένα τιμητικό δίπλωμα. Ίσως ήταν καλύτερα έτσι...

Πίνακας μεταλλίων Ολυμπιακών αγώνων

Η Ελλάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες

Αναβολικά (Νο 2)

"Ο πατέρας του Παγκόσμιου πρωταθλητή του ύψους, Δημήτρη Χονδροκούκη ανακοίνωσε ότι ο γιος του δεν θα πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς το πρώτο δείγμα σε έλεγχο αντιντόπινγκ της WADA που του έγινε, βρέθηκε θετικό, αφού εντοπίστηκε η απαγορευμένη ουσία στανοζολόλη σε αυτό.

Το πρηγούμενο άρθρο που δημοσιεύσαμε πριν δέκα μέρες, αποδείχτηκε τραγικά προφητικό...

Τι είναι η στανοζολόλη

Πρωτοεμφανίστηκε στη δημοσιότητα το 1988, όταν χρησιμοποιήθηκε από τον Καναδό σπρίντερ Μπεν Τζόνσον στους Ολυμπιακούς της Σεούλ, όμως φαίνεται ότι η στανοζολόλη παραμένει στη μόδα, Η στανοζολόλη, συνθετικό στεροειδές με δομή παρόμοια με της τεστοστερόνης, κυκλοφορεί νόμιμα εδώ και 50 χρόνια ως φάρμακο για μια ποικιλία παθήσεων όπως η μυική ατροφία και η αναιμία. Χρησιμοποιείται επίσης στην κτηνιατρική για την αύξηση της όρεξης, της μυικής μάζας, της οστικής πυκνότητας και της παραγωγής ερυθρών αιμοσφαιρίων -ακόμα και ως παράνομο αναβολικό και στις ιπποδρομίες.

Η στανοζολόλη ρησιμοποιείται επίσης παράνομα από αθλητές λόγω της ιδιότητάς της να βοηθά στη δημιουργία νέων αιμοφόρων αγγείων και να αυξάνει τη μυική δύναμη χωρίς υπερβολική αύξηση του βάρους.

Όπως όλα τα στεροειδή αναβολικά, η στανοζολόλη (κυκλοφορεί με διάφορες εμπορικές ονομασίες) μιμείται τη δράση της τεστοστερόνης: αυξάνει τη σύνθεση πρωτεϊνών, ειδικά στα μυικά κύτταρα, και ενισχύει τα ανδρικά χαρακτηριστικά όπως η βαθιά φωνή και η σωματική τριχοφυία.
Όλα τα στεροειδή αναβολικά μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές παρενέργειες, όπως αύξηση των επιπέδων χοληστερόλης, διαταραχές στα επίπεδα σακχάρου, καρδιαγγειακά νοσήματα, ηπατικές βλάβες, ψυχικές διαταραχές και ατροφία των όρχεων, μεταξύ άλλων.
Η Διεθνής Ομοσπονδία Κλασικού Αθλητισμού περιλαμβάνει τη στανοζολόλη στη λίστα των απαγορευμένων ουσιών και πραγματοποιεί συστηματικούς ελέγχους από το 1988, όταν βρέθηκε θετικός ο Μπεν Τζόνσον.
Η ανίχνευση είναι σχετικά εύκολη, αφού ακόμα και σχετικά μικρές δόσεις εντοπίζονται στα ούρα για διάστημα τουλάχιστον δέκα ημερών.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, news.in.gr

, βρέθηκε θετικ΄

Στη Βραζιλία η πρώτη μονάδα παραγωγής βιοκαυσίμων από φύκια

H Βραζιλία, ήδη ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός βιοκαυσίμων μετά τις ΗΠΑ, ανακοίνωσε ότι προχωρά στην κατασκευή της πρώτης στον κόσμο βιομηχανικής μονάδας που θα παράγει καύσιμα από φύκη, αξιοποιώντας έτσι το διοξείδιο του άνθρακα που προκύπτει ως παραπροϊόν της παραγωγής βιοαιθανόλης και απελευθερώνεται σήμερα στην ατμόσφαιρα.

Τα τελευταία χρόνια τα βιοκαύσιμα που παράγονται από καλλιεργούμενα φυτά, όπως το καλαμπόκι και το ζαχαροκάλαμο, δέχονται επικρίσεις επειδή απαιτούν μεγάλες εκτάσεις και οδηγούν σε αύξηση των τιμών των τροφίμων.

Η παραγωγή καυσίμων από φύκη και φυτοπλαγκτόν θα μπορούσε να λύσει κάποια από αυτά τα προβλήματα.

Στη βόρεια πολιτεία της Περναμπούκο της Βραζιλίας, το νέο εργοστάσιο, με εκτιμώμενο κόστος 9,8 εκατ. δολάρια, θα διοχετεύει σε καλλιέργειες φυτοπλαγκτού το διοξείδιο του άνθρακα που απελευθερώνεται ως παραπροϊόν από τη γειτονική μονάδα παραγωγής βιοαιθανόλης από ζαχαροκάλαμο.
 "Για κάθε λίτρο αιθανόλης που παράγεται απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα ένα κιλό διοξειδίου του άνθρακα. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό το διοξείδιο για να ταΐσουμε τα φύκια" δήλωσε ο Ραφαέλ Μπιαντσίνι, στέλεχος της αυστριακής εταιρείας SAT που ανέλαβε την υλοποίηση του σχεδίου.

Μέσω της διαδικασίας της φωτοσύνθεσης, τα φύκη συνδυάζουν το διοξείδιο του άνθρακα με νερό για να παράγουν σάκχαρα, τα οποία στη συνέχεια μπορούν να μετατραπούν σε καύσιμο.

Πάντως για την υλοποίηση του σχεδίου, αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, εκκρεμεί ακόμα η έγκριση της Εθνικής Υπηρεσίας Πετρελαίου.

Πηγή : in.gr

Αερογραφίτης : το ελαφρύτερο υλικό του κόσμου είναι ελαφρύτερο από τον αέρα

Είναι 5.000 φορές πιο ελαφρύ από το νερό και 6 φορές ελαφρύτερο από τον αέρα. Είναι επίσης κατάμαυρο, καλός αγωγός του ηλεκτρισμού και μπορεί να συμπιέζεται και να τεντώνεται χωρίς να χάνει το σχήμα του. Ποιο υλικό είναι ; Δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο παρά "αερογραφίτης", το ελαφρύτερο υλικό του κόσμου σύμφωνα με τους δημιουργούς του.

Το παράξενο νέο υλικό αποτελείται από μικροσκοπικούς σωλήνες άνθρακα με πορώδη τοιχώματα, οι οποίοι σχηματίζουν ένα τρισδιάστατο πλέγμα στο επίπεδο των εκατομμυριοστών και δισεκατομμυριοστών του μέτρου.

Όπως αναφέρουν οι Γερμανοί δημιουργοί του στην επιθεώρηση Advanced Materials, o αερογραφίτης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε ηλεκτρόδια προκειμένου να μειωθεί το βάρος των μπαταριών ιόντων λιθίου. Θα μπορούσε επίσης να αξιοποιηθεί σε αντικραδασμικά ηλεκτρονικά κυκλώματα για αεροπλάνα και δορυφόρους, ή ακόμα και για το φιλτράρισμα του πόσιμου νερού.

Ο αερογραφίτης, υπερηφανεύονται οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κιέλου και του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Αμβούργου, εκθρονίζει ένα υλικό από μικροσωλήνες νικέλιου που είχε παρουσιαστεί ως το ελαφρύτερο υλικό του κόσμου πριν από μερικούς μήνες. Ο αερογραφίτης είναι ελαφρύτερος αφενός επειδή ο άνθρακας έχει μικρότερη ατομική μάζα, αφετέρου επειδή αποτελείται από σωλήνες με πορώδη τοιχώματα.

Το νέο υλικό έχει πυκνότητα 0,2 milligram ανά κυβικό εκατοστό, συγκριτικά με 1.000 milligram ανά κυβικό εκατοστό για το νερό στους 4 βαθμούς Κελσίου.

Είναι ελαφρύτερο ακόμα και από τον αέρα, ο οποίος έχει πυκνότητα 1,2 milligram ανά κυβικό εκατοστό στο επίπεδο της θάλασσας και στους 15 βαθμούς Κελσίου.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο αερογραφίτης πετάει όπως ένα μπαλόνι γεμάτο από αέριο ήλιο -στον υπολογισμό της πυκνότητάς του δεν λαμβάνεται υπόψη ο κενός χώρος ανάμεσα στα σωληνάρια άνθρακα, ο οποίος γεμίζει με αέρα και αυξάνει έτσι το βάρος του υλικού.
"Μπορεί κανείς να φανταστεί τον αερογραφίτη σαν αναρριχητικό κισσό που έχει τυλίξει ένα δέντρο. Αν απομακρύνετε το δέντρο, αυτό που μένει είναι ο αερογραφίτης" εξηγεί ο Ράινερ Άντελουνγκ, μέλος της ερευνητικής ομάδας στο Κίελο.

Για να δημιουργήσουν τον αερογραφίτη, οι ερευνητές δημιούργησαν αρχικά μια "σκαλωσιά" πάνω στην οποία τυλίχτηκαν οι σωλήνες άνθρακα, όπως ο κισσός τυλίγει το δέντρο. Η σκαλωσιά δημιουργήθηκε με θέρμανση μιας σκόνης οξειδίου του ψευδαργύρου, έτσι ώστε να σχηματιστεί ένα κρυσταλλικό υλικό.

Η σκαλωσιά αυτή τοποθετήθηκε στη συνέχεια μέσα σε έναν κλίβανο στους 760 βαθμούς Κελσίου και εκτέθηκε σε ένα ρεύμα χημικού ατμού άνθρακα και υδρογόνου. Ο άνθρακας επικάθισε πάνω στη σκαλωσιά και σχημάτισε ένα στρώμα από πορώδεις σωλήνες, ενώ το υδρογόνο αντέδρασε με το οξυγόνο του οξειδίου του ψευδαργύρου, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί ο ψευδάργυρος υπό τη μορφή ατμού.

Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η διαδικασία μπορεί να ρυθμιστεί ώστε να δημιουργηθούν νέες μορφές αερογραφίτη με χαρακτηριστικά κατάλληλα για εξειδικευμένες εφαρμογές.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, παρά την αβάσταχτη ελαφρότητά του, ο αερογραφίτης ανακτά το σχήμα του ακόμα και αν τεντωθεί ή συμπιεστεί στο 25% του αρχικού του όγκου.

Αν κανείς λάβει υπόψη και την άριστη ηλεκτρική αγωγιμότητα και το παράξενο, κατάμαυρο χρώμα, ο αερογραφίτης δεν μοιάζει με κανένα υλικό που γνωρίζουμε από τη φύση.

Το άρθρο στην επιθεώρηση Advanced Materials

Αναβολικά

Καθώς πλησιάζουμε για άλλη μια φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ας θυμηθούμε και τη σκοτεινή πλευρά τους, τα αναβολικά, με δύο από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους τους ...

Ερυθροποιητίνη

Τον Αύγουστο του 2008 η Αθανασία Τσουμελέκα βρέθηκε θετική στην ουσία ερυθροποιητίνη σε δείγμα που είχε δώσει. Η Ελληνίδα αθλήτρια έβαλε τέλος στην καριέρα της αρνούμενη πως έπαιρνε απαγορευμένες ουσίες.

Τι είναι όμως και πώς λειτουργεί η EPO (ερυθροποιητίνη) ;

Η ερυθροποιητίνη παράγεται από τα νεφρά για να ρυθμίσει την παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Το 1987 η ανασυνδυασμένη EPO έγινε διαθέσιμη στην Ευρώπη, ενώ έως το 1990 (1987-1990) ένας αριθμός θανάτων Ολλανδών και Βέλγων ποδηλατών συνδέθηκε με τη χρήση της. Έτσι το 1990 η Δ.Ο.Ε απαγόρευσε τη χρήση της. Υπήρξαν περιπτώσεις χρυσών Ολυμπιονικών που βρέθηκαν θετικοί και τιμωρήθηκαν.

Μηχανισμός δράσης

Η μειωμένη παροχή οξυγόνου και / ή η αναιμία διεγείρει την παραγωγή ερυθροποιητίνης, που διαδοχικά διεγείρει την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτό οδηγεί σε μια αύξηση της μάζας των ερυθροκυττάρων, σε αύξηση της αιμοσφαιρίνης και του αιματοκρίτη. Γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να προκαλείται βελτίωση της ικανότητας μεταφοράς οξυγόνου και αύξηση της αντοχής. Παρόμοιο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται μέσω προπόνησης σε υψόμετρο και μετάγγισης αίματος. Η ανθρώπινη ανασυνδυασμένη ερυθροποιητίνη (r–HuEPO) χρησιμοποιήθηκε από μερικούς αθλητές, ιδιαίτερα σε αθλήματα αντοχής για να αυξήσουν τα επίπεδα της αιμοσφαιρίνης τους.

Λόγοι χρησιμοποίησης της Ερυθροποιητίνης από τους αθλητές

Η ερυθροποιητίνη χρησιμοποιείται κακώς από τους αθλητές, για να επιφέρει αποτελέσματα παρόμοια με αυτά του ντόπινγκ αίματος. Αθλητές αντοχής, όπως μαραθωνοδρόμοι και ποδηλάτες κάνουν παράνομη χρήση της, με αποτέλεσμα να εμπλουτίζεται το αίμα σε οξυγόνο. Η EPO παρέχει τα οφέλη του ντόπινγκ αίματος, χωρίς τους κινδύνους που εμπεριέχει μια μετάγγιση αίματος.

Παρενέργειες

Παρενέργειες που σχετίζονται με την χρήση ερυθροποιητίνης είναι ο πονοκέφαλος, η υπέρταση και η αποπληξία. Ακόμη μπορεί να υπερφορτώσει την καρδιακή λειτουργία και να αυξήσει τον κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων αίματος, απλασία ερυθρών αιμοσφαιρίων (ανάπτυξη αντισωμάτων), εμφράγματος, καρδιακής ανακοπής και θανάτου.

 Μεθυλτριενολόνη

Κατά την περίοδο της προετοιμασίας των αθλητών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, ξέσπασε ένα μεγάλο σκάνδαλο για χρήση αναβολικών από Έλληνες αθλητές. Το σκάνδαλο πήρε μεγάλες διαστάσεις καθώς σχεδόν όλη η Ολυμπιακή ομάδα της άρσης βαρών, καθώς και πρωταθλητές διάφορων άλλων αγωνισμάτων βρέθηκαν να έχουν χρησιμοποιήσει την απαγορευμένη ουσία, μεθυλτριενολόνη ή Μ3. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ουσίας αυτής και ποια τα προβλήματα υγείας που μπορεί να προκύψουν από τη χρήση της;

Τι είναι η μεθυλτριενολόνη (Μ3) ;

Η πλήρης ονομασία της είναι 17β-hydroxy-17α-methylestra-4,9,11-trien-3-one και ο χημικός της τύπος C₁₉H₂₄O₂. Πρόκειται για ουσία που αναφέρεται στη λίστα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αντιντόπινγκ (WADA), στην κατηγορία των “Αναβολικών Ανδρογόνων Στεροειδών” ουσιών. 

Η μεθυλτριενολόνη είναι ένα πολύ ισχυρό, ιδιαίτερα τοξικό, στεροειδές αναβολικό. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η δράση της, με επίσημες μετρήσεις, είναι 120 φορές ισχυρότερη από αυτήν της τεστοστερόνης, ενώ είναι ασύγκριτα πιο τοξική. Η ουσία έχει αναπτύχθηκε με σκοπό την αντιμετώπιση του καρκίνου του προστάτη, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που εμπλέκεται σε υποθέσεις ντόπινγκ. Αν και αρχικά χρησιμοποιήθηκε για το ντοπάρισμα αλόγων, σύντομα εγκαταλείφθηκε εξαιτίας της τοξικής της δράσης στο ήπαρ, αφού προκαλούσε ακόμη και το θάνατο των ζώων. Η δράση της περιλαμβάνει αύξηση της μυϊκής μάζας και αυξημένη καύση του σωματικού λίπους, που έχουν ως αποτέλεσμα τη γιγάντωση παραγωγής ενέργειας στον οργανισμό, η οποία οδηγεί πρακτικά σε σημαντική αύξηση της δύναμης και της αντοχής των αθλητών. Τα πρακτικά πλεονεκτήματά της, που εκμηδενίζονται μπροστά στα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί στην υγεία, είναι ότι δεν ανιχνεύεται εύκολα παρά μόνο από τα εργαστήρια της ΔΟΕ στην Κολωνία (αφού πιθανότατα η αρχική ουσία έχει ελαφρά τροποποιηθεί), ότι δεν προκαλεί αλλαγή των εξωτερικών χαρακτηριστικών των αθλητών και ότι εξαφανίζεται σύντομα από τα ούρα, ενώ η δράση της έχει μεγαλύτερη διάρκεια.

Ποιες είναι οι παρενέργειες της μεθυλτριενολόνης ;

Οι παρενέργειες του φαρμάκου είναι πολλές και σημαντικές: υψηλότατη τοξική δράση στο ήπαρ που μπορεί να φτάσει μέχρι την καταστροφή του ή την ανάπτυξη καρκίνου, αύξηση ηπατικών ενζύμων, έμφραγμα του μυοκαρδίου, ίκτερος, ανάπτυξη ανδρικών χαρακτηριστικών στις γυναίκες, μείωση σεξουαλικής διάθεσης, απλές βλάβες έως και ανάπτυξη καρκίνου στον προστάτη στους άνδρες, ενώ έχουν αναφερθεί μέχρι και θάνατοι σε άτομα που τη χρησιμοποίησαν.

Είναι αναβολικό που δίνεται πριν τον αγώνα ;

Η Μ3 δεν είναι διεγερτική ουσία που δίνεται λίγο πριν τον αγώνα, αλλά χορηγείται σε εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση. Η ουσία τις πρώτες ώρες είναι δυνατόν να ανιχνευθεί, ενώ σταδιακά, ανάλογα με τους χρόνους διάσπασής της από το ήπαρ, εξαφανίζεται από τα ούρα και πολύ σύντομα μετά τη λήψη της δεν μπορεί να μετρηθεί. Στη μαύρη αγορά η ουσία κυκλοφορεί συνήθως σε υγρή (ελαιώδη) μορφή και χορηγείται με ενδομυική ένεση, ενώ στη μορφή των χαπιών, επειδή απαιτεί πρόσθετη χημική επεξεργασία, είναι πιο επικίνδυνη και βλαπτική για τους αθλητές.

Πηγή :  Wikipedia

Mοριακό φθόριο ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στη Γη

Πιο δραστικό από οποιοδήποτε άλλο στοιχείο, το φθόριο ενώνεται αμέσως με άλλα άτομα και δεν μπορεί να παραμείνει σε μοριακή κατάσταση για περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα. Τουλάχιστον, έτσι πιστεύαμε μέχρι σήμερα.

Επιβεβαιώνοντας μια παλιά υποψία που δεν είχε εξεταστεί ως τώρα με σύγχρονες μεθόδους, Γερμανοί ερευνητές ανακάλυψαν στοιχειακό φθόριο (F₂) μέσα σε ένα ορυκτό που αποτελείται από φθοριούχο ασβέστιο και ονομάζεται αντοζονίτης. Είναι ένα παράξενο ορυκτό, μαύρο ή σκούρο βιολετί, το οποίο απελευθερώνει μια έντονη και εξαιρετικά δυσάρεστη οσμή όταν θρυμματιστεί.

Ο Γάλλος χημικός Ανρί Μουασάν, ο οποίος απομόνωσε πρώτος το στοιχείο φθόριο το 1886, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο αντoζονίτης περιέχει μικροσκοπικές φυσαλίδες φθορίου, ωστόσο το συμπέρασμά του δεν έγινε δεκτό, εν μέρει επειδή δεν υπήρχαν ακόμα οι μέθοδοι χημικής ανάλυσης που απαιτούνταν για να επιβεβαιωθεί.

Την οριστική απάντηση δίνει τώρα ο Φλόριαν Κράους του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Μονάχου, ο οποίος εξέτασε τον αντoζονίτη με την τεχνική του πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (NMR), στην οποία τα δείγματα βομβαρδίζονται με ραδιοκύματα, προκειμένου να αποκαλυφθούν οι ταυτότητες και οι σχετικές θέσεις των ατόμων.

Πράγματι, ο Κράους κατέγραψε ένα σήμα που ταίριαζε απόλυτα με τη φασματική υπογραφή του φθορίου.

Εξίσου σημαντική ήταν όμως και μια δεύτερη, απλούστερη αλλά εξίσου αξιόπιστη εξέταση. Ο Δρ Κράους θρυμμάτισε κομμάτια αντοζονίτη και αναγνώρισε αμέσως τη μυρωδιά, η οποία έμοιαζε με την οσμή του χλωρίου, αλλά ήταν πολύ πιο έντονη. "Ένας χημικός που ειδικεύεται στο φθόριο καταλαβαίνει αμέσως τη μυρωδιά του φθορίου" σχολιάζει ο ίδιος.

Παραμένει άγνωστο πώς σχηματίζεται το μοριακό φθόριο μέσα στους κρυστάλλους του φθοριούχου ασβεστίου από τους οποίους αποτελείται ο αντοζονίτης. Βασιζόμενος σε προηγούμενα πειράματα, ο Δρ Κράους υποθέτει ότι η παρουσία του αερίου οφείλεται στα ίχνη ουρανίου που υπάρχουν μέσα στο ορυκτό: το ραδιενεργό υλικό εκπέμπει ακτίνες βήτα, οι οποίες διασπούν την ένωση και δίνουν ιόντα ασβεστίου και μικροσκοπικές φυσαλίδες μοριακού φθορίου.

Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Angewandte Chemie International Edition.