Trans λιπαρά οξέα

Trans λιπαρά είναι η κοινή ονομασία για τα ακόρεστα λίπη, το ''λιπαρά οξέα, trans-ισομερή". Τα trans λιπαρά μπορεί να είναι μονοακόρεστα ή πολυακόρεστα, αλλά ποτέ κορεσμένα.

Τα ακόρεστα λιπαρά είναι ένα μόριο λίπους που περιέχει έναν ή περισσότερους διπλούς δεσμούς ανάμεσα στα άτομα άνθρακα. ''Cis'' και ''trans'' είναι όροι που αναφέρονται στη διάταξη των αλυσίδων των ατόμων άνθρακα, που ενώνονται με τα άτομα άνθρακα τού διπλού δεσμού.

Η ιστορία τους

Το 1890 αναπτύσσεται η τεχνολογία της υδρογόνωσης από τον Paul Sabatier. Το 1902 ο Wilhelm Norman ανακαλύπτει πως τα υγρά έλαια μπορούν να μετατραπούν σε στερεά με τη μέθοδο της υδρογόνωσης. Άτομα υδρογόνου προστίθενται στα ακόρεστα λιπαρά μετατρέποντάς τα σε trans λιπαρά. Το 1911 κυκλοφόρησαν τα πρώτα προϊόντα όπου φυτικά έλαια μετατρέπονται από υγρή μορφή σε στερεή. Τα προϊόντα αυτά είναι στερεά σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, αλλά λιώνουν κατά το ψήσιμο. Η υψηλή θερμοκρασία τήξης και η διάρκεια ζωής που δίνουν στα προϊόντα τα κάνει ιδιαίτερα χρήσιμα και προτιμώνται κυρίως από τη βιομηχανία τροφίμων.

Πού βρίσκονται τα trans λιπαρά

Οι κύριες πηγές των trans λιπαρών είναι :

Τα προϊόντα θηλαστικών ζώων (π.χ. μοσχάρι, πρόβατο) τα οποία περιέχουν λιπαρά, όπως το γάλα και το κρέας.

Τα προϊόντα βιομηχανικής υδρογόνωσης για την παραγωγή λιπαρών κατάλληλα για αρτοσκευάσματα και φυτικά λιπαρά επάλειψης. Η μερική υδρογόνωση αυξάνει τη διάρκεια ζωής του προϊόντος και μειώνει τις απαιτήσεις ψύξης για τη διατήρησή του.

Κατά το τηγάνισμα ελαίων σε υψηλές θερμοκρασίες, η επαναλαμβανομένη χρήση του ίδιου λαδιού οδηγεί στη μεγάλη συγκέντρωση trans λιπαρών.

Επιπτώσεις στην υγεία

Ο κύριος κίνδυνος υγείας που έχει αναγνωριστεί από την κατανάλωση trans λιπαρών είναι ο αυξημένος κίνδυνος καρδιαγγειακών παθήσεων. Σε μια περίληψη που δημοσιεύτηκε στο New England Journal of Medicine, αποδεικνύεται πως η κατανάλωση trans λιπαρών ακόμη και σε πολύ μικρές ποσότητες (1-3% της ημερήσιας κατανάλωσης ενέργειας) επηρεάζει όσο κανένα άλλο μακροθρεπτικό συστατικό τον κίνδυνο ανάπτυξης καρδιαγγειακών παθήσεων. Η ισχυρότερη απόδειξη προέρχεται από τη Μελέτη των Νοσηλευτριών (Nurse's Health Study) όπου για κάθε 2% αύξηση των θερμίδων από trans λιπαρά, διπλασιαζόταν ο κίνδυνος καρδιαγγειακών παθήσεων.

Επιπλέον, υπάρχουν στοιχεία πως τα trans λιπαρά αυξάνουν την LDL («κακή χοληστερίνη»), ενώ ταυτόχρονα μειώνουν την HDL («καλή χοληστερίνη»).

Πώς να αποφεύγονται τα trans λιπαρά

Για να αποφύγετε την κατανάλωση trans λιπαρών, μπορείτε :

Να αφαιρείτε το εμφανές λίπος από τα κόκκινα κρέατα.

Να καταναλώνετε γαλακτοκομικά χαμηλά σε λιπαρά.

Να ελέγχετε τις ετικέτες των προϊόντων και να επιλέγετε αυτά που δεν περιέχουν trans λιπαρά.

Να ελέγχετε τα συστατικά των προϊόντων και να επιλέγετε αυτά που δεν περιέχουν υδρογονωμένα ή μερικώς υδρογονωμένα λιπαρά.

Να αποφεύγετε τα τηγανητά προϊόντα και τις υψηλές θερμοκρασίες τηγανίσματος.

Στην Ελλάδα κάποιες βιομηχανίες τροφίμων, στο πλαίσιο της εταιρικής ευθύνης και σεβόμενοι την προσπάθεια των καταναλωτών για υγιεινή διατροφή, έχουν αφαιρέσει τα trans λιπαρά από τα προϊόντα τους. Οι καταναλωτές πρέπει να ελέγχουν τον διατροφικό πίνακα για την ποσότητα των trans λιπαρών (σε περίπτωση που αναγράφονται διότι δεν είναι υποχρεωτικό) ή να ελέγχουν τη λίστα των συστατικών για την ύπαρξη μερικώς υδρογονωμένων λιπαρών, τα οποία υποδηλώνουν ότι το προϊόν περιέχει trans λιπαρά.

Σχεδόν εξωγήινο μικρόβιο βρέθηκε να τρώει ραδιενέργεια

Το βακτήριο Desulforudis audaxviator αξιοποιεί την ενέργεια του ραδιενεργού ουρανίου 

Ένα είδος βακτηρίου που βρέθηκε να ζει βαθιά στο υπέδαφος αποκαλύπτεται ότι έχει τη μοναδική ικανότητα να αντλεί ενέργεια από τη ραδιενεργό διάσπαση του ουρανίου. Η ανακάλυψη, λένε Αμερικανοί ερευνητές, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ύπαρξης εξωγήινων που τρέφονται με καθαρή ακτινοβολία.

Το μοναδικό βακτήριο, με την ονομασία Desulforudis audaxviator, βρέθηκε να ζει σε ένα παλιό χρυσωρυχείο στη Νότιο Αφρική, σε βάθος 2,8 χιλιομέτρων. «Τράβηξε την προσοχή μου επειδή αντλεί ενέργεια αποκλειστικά από ραδιενεργές ουσίες» λέει o Ντιμίτρα Άτρι, αστροβιολόγος του Διαστημικού Ινστιτούτου Επιστήμης «Blue Marble» στο Σιάτλ. «Ποιος ξέρει αν συμβαίνει το ίδιο με τη ζωή σε άλλους κόσμους;» εικάζει.

Οι περισσότεροι οργανισμοί στη Γη είτε εκμεταλλεύονται το φως του ήλιου για να φωτοσυνθέσουν την τροφή τους, είτε τρέφονται με φωτοσυνθετικούς οργανισμούς. Το Desulforudis audaxviator ανήκει σε μια διαφορετική, σπάνια κατηγορία οργανισμών, οι οποίοι αντλούν ενέργεια απευθείας από ανόργανες χημικές ουσίες του περιβάλλοντος.

Το ουράνιο και άλλα ραδιενεργά στοιχεία που υπάρχουν σε μικρές ποσότητες στον γήινο φλοιό εκπέμπουν ακτινοβολία, η οποία διασπά άλλα μόρια στο έδαφος. Διασπά για παράδειγμα ενώσεις που περιέχουν οξυγόνο και θείο, παράγοντας έτσι θειικά ιόντα, υπεροξείδιο του υδρογόνου και άλλα προϊόντα που διατηρούν αποθηκευμένη χημική ενέργεια.

Αυτή είναι η ενέργεια που αξιοποιεί για την επιβίωσή του το θαυμαστό βακτήριο: απορροφά τα μόρια και τα ιόντα που προκύπτουν, ρουφά την ενέργειά τους και στη συνέχεια τα φτύνει πίσω στο περιβάλλον.

Ο Άτρι υποψιάζεται ότι η ίδια διαδικασία θα μπορούσε να κρατά ταϊσμένα εξωγήινα μικρόβια ακόμα και σε κόσμους που στερούνται ατμόσφαιρας. Τα μικρόβια αυτά θα μπορούσαν να αξιοποιούν όχι την ακτινοβολία της ραδιενεργού διάσπασης, αλλά την ενέργεια των λεγόμενων κοσμικών ακτίνων, μιας βροχής από σωματίδια υψηλής ενέργειας που λούζει τα πάντα στο Διάστημα.

Η Γη διαθέτει μαγνητικό πεδίο που λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας για την κοσμική ακτινοβολία. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον Άρη ή άλλα «αφιλόξενα» σώματα του Ηλιακού Συστήματος.

Χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα δεδομένα για την κοσμική ακτινοβολία, ο ερευνητής προσομοίωσε τις συνθήκες σε άλλα ουράνια σώματα, και διαπίστωσε ότι, σε όλους τους πλανήτες εκτός από τη Γη, η συνεχής ροή σωματιδίων από το Διάστημα θα προσέφερε αρκετή ενέργεια για την επιβίωση μικρών, σχετικά απλών οργανισμών όπως τα βακτήρια.

Αν ο Άτρι έχει δίκιο, οι προσπάθειες αναζήτησης εξωγήινης ζωής θα πρέπει να διευρυνθούν, και να συμπεριλάβουν κόσμους που δεν διαθέτουν μαγνητικό πεδίο και θεωρούνταν μέχρι σήμερα εχθρικοί για την υποστήριξη ζωντανών οργανισμών.

Ποιος ξέρει; Βαθιά στο υπέδαφος του Άρη ίσως κρύβεται το εξωγήινο ανάλογο του απίθανου Desulforudis audaxviator.

Πηγή : "Journal of the Royal Society Institute".

Μια απρόσεκτη γάτα έφερε επανάσταση στη βιομηχανία πλαστικών

Ο βαυαρός χημικός Άντολφ Σπίτελερ ήταν τυχερός που κρατούσε μια γάτα στο εργαστήριό του στα τέλη του 19ου αιώνα: το κατοικίδιο ανακάλυψε πώς μπορεί κανείς να μετατρέψει το απλό γάλα σε επαναστατικό νέο πλαστικό.

Ήταν το πλαστικό καζεΐνης, γνωστό και ως "γαλάλιθος", το δεύτερο πλαστικό που εφευρέθηκε μετά τη νιτροκυτταρίνη, η οποία παράγεται από φυτικό υλικό.

Ο γαλάλιθος παρέμεινε δημοφιλής για δεκαετίες, και ήταν το υλικό από το οποίο παράγονταν εξαιρετικά κουμπιά για ρούχα, ή ακόμα και κοσμήματα.

Η καζεΐνη είναι η κύρια πρωτεΐνη του γάλακτος (ή για την ακρίβεια μια οικογένεια συγγενικών πρωτεϊνών), η οποία ευθύνεται για το άσπρο χρώμα του και αποτελεί επίσης βασικό συστατικό του τυριού -πήρε μάλιστα το όνομά της από τη λατινική λέξη για το τυρί, caseus.

Ήταν ένα βράδυ του 1897 όταν ο Σπίτελερ (Adolf Spitteler, 1846 - 1940) άφησε στον πάγκο του εργαστηρίου του μια φιάλη φορμαλδεΰδης, εξιστορεί το περιοδικό "Scientific American".

Στη διάρκεια της νύχτας, η απρόσεκτη γάτα έριξε το μπουκάλι και η φορμαλδεΰδη κύλησε στον πάγκο και έπεσε τελικά στο μπολ με το γάλα του ζώου. Όταν ο Σπίτελερ επέστρεψε το επόμενο πρωί, είδε ότι το γάλα είχε στερεοποιηθεί σε ένα σκληρό υλικό που θύμιζε κέρατο. Ουσιαστικά, η φορμαλδεΰδη είχε προκαλέσει τον πολυμερισμό των μορίων καζεΐνης σε μακριές αλυσίδες, παρόμοιες με αυτές από τις οποίες αποτελούνται όλα τα πλαστικά.

Σε συνεργασία με έναν γερμανό τυπογράφο, τον Βίλχελμ Κρίσε, ο Σπίτελερ τελειοποίησε τη μέθοδο παραγωγής πλαστικού από καζεΐνη και ίδρυσε την Vereinigte Gummiware Fabriken, την πρώτη εταιρεία που παρήγαγε το νέο υλικό σε βιομηχανική κλίμακα. Το ερευνητικό δίδυμο κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1899. Σύντομα, εταιρείες στην Ευρώπη άρχισαν να πειραματίζονται με τον γαλάλιθο.

Σε αντίθεση με άλλα πλαστικά, τα οποία μπορούν να χυθούν σε καλούπια, το πλαστικό καζεΐνης παραγόταν σε φύλλα ή ράβδους από τις οποίες σκαλίζονταν τα επιθυμητά σχήματα. Μια από τις κυριότερες χρήσεις του ήταν στην παραγωγή κουμπιών για ρούχα, τα οποία ήταν πιο ανθεκτικά στο σιδέρωμα σε σχέση με άλλα υλικά.

Ο γαλάλιθος γνώρισε τη δόξα τις δεκαετίες του 1920 και '30, μέχρι που ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε σε περιορισμούς της χρήσης γάλακτος σε μη βρώσιμα προϊόντα.

Σήμερα, η καζεΐνη χρησιμοποιείται κυρίως στη βιομηχανία τροφίμων και στη φαρμακοβιομηχανία.

Πηγή : in.gr

Νέο κράμα είναι πιο ισχυρό από το τιτάνιο

Οι ερευνητές έδωσαν στη δημοσιότητα μια εικόνα του κράματος που δημιούργησαν από τιτάνιο και χρυσό  

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Rice στο Χιούστον δημιούργησαν στο εργαστήριο ένα νέο πανίσχυρο μέταλλο το οποίο όπως αναφέρουν στο άρθρο τους στην επιθεώρηση "Science Advances" είναι τέσσερις φορές πιο σκληρό από το τιτάνιο. Το νέο μέταλλο αποτελείται από ένα κράμα τιτανίου και χρυσού και σύμφωνα με τους ερευνητές θα έχει διάφορες εφαρμογές με πρώτη την χρήση του σε μακράς διαρκείας ιατρικά εμφυτεύματα.

Τα σημερινά εμφυτεύματα σε γόνατα, ισχία και δόντια φθείρονται και πρέπει να γίνει αντικατάσταση τους μετά από λίγα χρόνια. Στην καλύτερη περίπτωση τα σημερινά εμφυτεύματα έχουν διάρκεια ζωής τα δέκα έτη. Το νέο μέταλλο έλαβε την κωδική ονομασία Ti₃Au και σύμφωνα με τους ερευνητές εκτός από πολύ ανθεκτικό είναι και υψηλότερη βιοσυμβατότητα από τα μέταλλα που χρησιμοποιούνται σε ιατρικά εμφυτεύματα. Το μέταλλο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί στη δημιουργία αθλητικών ειδών και στη βιομηχανία γεωτρήσεων.

Πηγή : Βήμα Science

Τα ταπεινά βρύα "έδωσαν ανάσα οξυγόνου στη νεαρή Γη"

Η εξέλιξη των βρύων και των άλλων πρωταρχικών φυτών της ξηράς μπορεί να εξηγήσει το παλιό μυστήριο του πώς η ατμόσφαιρα της Γης έγινε τόσο πλούσια σε οξυγόνο πριν από περίπου 400 εκατομμύρια χρόνια, καταλήγει διεθνής μελέτη.

Το ατμοσφαιρικό οξυγόνο της Γης άρχισε να παράγεται από φωτοσυνθετικά βακτήρια πριν περίπου 2,4 δισεκατομμύρια χρόνια -μια εποχή που ονομάστηκε "Το Μεγάλο Οξειδωτικό Συμβάν", καθώς το οξυγόνο είναι άκρως οξειδωτικό στοιχείο.

Πέρασε όμως πολύς καιρός, μέχρι τα 420 με 400 εκατομμύρια χρόνια πριν, μέχρι να πλησιάσει το οξυγόνο τα σημερινά επίπεδα, περίπου το 21% της ατμόσφαιρας κατά όγκο, και να επιτρέψει την εμφάνιση μεγάλων ζώων.

Ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή περιβάλλοντος και γεωεπιστημών Τιμ Λέντον του Πανεπιστημίου του Έξετερ ανέλυσε γεωλογικά, παλαιοντολογικά και παλαιοβοτανολογικά στοιχεία για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι χάρη στα πρώτα χερσαία φυτά, ιδίως τα βρυόφυτα, δημιουργήθηκε ένα δεύτερο μείζον οξειδωτικό συμβάν.

Τα φυτά εξαπλώθηκαν από τη θάλασσα στην ξηρά πριν από περίπου 470 εκατομμύρια χρόνια. Η αρχική βιόσφαιρα αποτελείτο από πολύ  χαμηλά αλλά παραγωγικά βρυόφυτα και λειχήνες, τα οποία όχι μόνο παρήγαγαν οξυγόνο αλλά επιπλέον διέβρωσαν τα πετρώματα και δημιούργησαν το πρώτο γόνιμο χώμα. 

"Χωρίς την εξέλιξη των ταπεινών βρύων, κανείς από εμάς δεν θα βρισκόταν εδώ σήμερα", υποστήριξε ο Λέντον.

Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση "PNAS".

Δείτε το άρθρο εδώ

Δείτε ακόμα σε αυτό το ιστολόγιο : Το Μεγάλο ΟξειδωτικόΣυμβάν

Ένα νέο μπλε χρώμα, δύο αιώνες μετά

Το νέο μπλε αποτελείται από οξείδια ύττριου, ίνδιου και μαγγανίου
 (Πηγή: Oregon State University)  

Ο Mας Σουμπραμάνιαν και οι συνεργάτες του στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Όρεγκον ανακάτευαν χημικά προσπαθώντας να αναπτύξουν νέα υλικά για τη βιομηχανία ηλεκτρονικών. Κατάλαβαν όμως ότι είχαν στα χέρια τους μια σημαντικότερη ανακάλυψη όταν είδαν κάτι μπλε να βγαίνει από το φούρνο.

Πρόκειται για την πρώτη μπλε χρωστική που ανακαλύπτεται από τις αρχές του 19ου αιώνα, αναφέρουν οι ερευνητές στο "Journal of the American Chemical Society".

Το νέο ζωηρό μπλε αποτελείται από οξείδια των μετάλλων ύττριο, ίνδιο και μαγγάνιο και πήρε την ονομασία YInMn blue που αντιστοιχεί στα αρχικά των στοιχείων αυτών. Τα οξείδια του μείγματος απορροφούν τα φως στα μήκη κύματος του κόκκινου και του πράσινου αλλά ανακλούν το μπλε, κάνοντας το χρώμα του υλικού να φαίνεται ιδιαίτερα έντονο.

Το YInMn blue είναι μια «σύνθετη ανόργανη χρωστική ουσία», κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει στη φύση. Το τελευταίο σύνθετο ανόργανο μπλε που πέρασε σε μαζική παραγωγή ήταν το μπλε του κοβαλτίου, ένα μείγμα οξειδίων του κοβαλτίου και του αλουμινίου. Είναι όμως τοξικό σε μεγάλες δόσεις, δεν ανακλά καλά τη θερμότητα και επιπλέον τείνει να ξεθωριάζει με το χρόνο.
Υπάρχουν βέβαια και οι φυσικές μπλε χρωστικές όπως το περίφημο λάπις λάζουλι, ένα μπλε πέτρωμα που εξορύσσεται κυρίως στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Η παραγωγή τέτοιων χρωμάτων είναι πιο δύσκολη και ακριβή σε σχέση με τις συνθετικές χρωστικές, και όπως φαίνεται το YInMn blue έχει την προοπτική να χρησιμοποιηθεί σε μεγάλη κλίμακα.

Η ομάδα του Σουμπραμάνιαν στο Όρεγκον έσπευσε να κατοχυρώσει πατέντα για την ανακάλυψη. Λίγο αργότερα, η εταιρεία χρωμάτων εξωτερικού χώρου The Shepherd Color Co. ζήτησε δείγμα της νέας χρωστικής για δοκιμές.

"Μας είπαν αμέσως ότι πρόκειται για εξαιρετικό μπλε, αφού ανακλά τη θερμότητα καλύτερα από ότι το μπλε του κοβαλτίου, είναι πολύ σταθερό και προσφέρει πραγματικά έντονο χρώμα όπως το λάπις λάζουλι" λέει ο Σουμπραμάνιαν. Οι δοκιμές της εταιρείας έδειξαν επίσης ότι το YInMn blue αντέχει το νερό, τα έλαια και την υπεριώδη ακτινοβολία καλύτερα από τον ανταγωνισμό.
"Κάνω αυτήν τη δουλειά εδώ και 27 χρόνια, και στο διάστημα αυτό έχουν αξιοποιηθεί εμπορικά μόνο πέντε ή έξι ανόργανες χρωστικές" επισημαίνει ο Τζέφρι Πικ, υπεύθυνος Έρευνας και Ανάπτυξης στη Shepherd.

Μετά τη μεγάλη επιτυχία τους, ο Σουμπραμάνιαν και οι συνεργάτες του έπαψαν να αναζητούν νέα υλικά για τη βιομηχανία ηλεκτρονικών και ασχολούνται πλέον με το χρώμα.

Και έχουν ήδη καταφέρει να επεκτείνουν την παλέτα, αφού η προσθήκη τιτανίου και ψευδαργύρου στο μείγμα δίνει μοβ, ενώ πορτοκαλί και κίτρινο και πράσινο αναμένονται να προκύψουν από άλλους συνδυασμούς.

Στο μεταξύ, το YInMn blue έχει γίνει δεκτό ως έκθεμα από τη Συλλογή Χρωστικών «Forbes» του Μουσείου Τέχνης του Χάρβαρντ.

Πηγή : in.gr

Φορητό οινοποιείο : μαγική συσκευή με συνεχή ροή κρασιού

Οι δημιουργοί της συσκευής τσουγκρίζουν δοκιμαστικούς σωλήνες με το κρασί ταχείας παραγωγής. Η εφεύρεσή τους διακρίνεται πάνω στον πάγκο (Πηγή: EPFL / Alain Herzog)  

Είναι κάτι σαν οινοποιείο τσέπης : ερευνητές με αγάπη στο κρασί δημιούργησαν μια μικρή συσκευή που δίνει συνεχή ροή κρασιού και βοηθά έτσι παραγωγούς και σομελιέ να πειραματιστούν με νέες γεύσεις.

Η συσκευή,  την οποία ανέπτυξαν ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αϊόβα και της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάννης, πιθανότατα δεν αρκεί για να σβήσει τη δίψα ενός γερού πότη, αφού παράγει μόλις 1 ml κρασιού την ώρα.

Προορίζεται για την αναγνώριση του καλύτερου ζυμομύκητα και την βελτιστοποίηση της διαδικασίας της ζύμωσης, απαλλάσσοντας τους οινοποιούς από την ανάγκη για πιο χρονοβόρες δοκιμές.

Η συσκευή φέρει ένα κεντρικό κανάλι μέσα στο οποίο ρέει μια μικρή ποσότητα μούστου. Ο ζυμομύκητας τοποθετείται σε γειτονικά διαμερίσματα, τα οποία επικοινωνούν με το κεντρικό κανάλι μέσω μιας μεμβράνης με τρύπες διαμέτρου μερικών μικρομέτρων. Όταν ο μούστος περάσει μέσα από τις τρύπες, ο ζυμομύκητας απορροφά τα σάκχαρα και παράγει οινόπνευμα και διοξείδιο του άνθρακα. Η διαδικασία ολοκληρώνεται γρήγορα, δεδομένου ότι τα σάκχαρα και οι ζυμομύκητες βρίσκονται περιορισμένα σε τόσο μικρό χώρο.

"Σε ένα παραδοσιακό οινοποιείο χρειάζονται εβδομάδες για να διαχωριστεί ο ζυμομύκητας από το κρασί. Αυτό παύει πλέον να αποτελεί πρόβλημα" λέει ο Ντάνιελ Άτινγκερ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Άιοβα, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Για την εφεύρεση έχει ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον ελβετική σχολή οινοποιίας, ενώ οι ερευνητές ελπίζουν ότι η συσκευή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε άλλες εφαρμογές που βασίζονται στη ζύμωση, για παράδειγμα στη φαρμακοβιομηχανία.

Πηγή : in.gr

Το «αόρατο» πλαστικό πνίγει τους ωκεανούς

Τουλάχιστον 269.000 τόνοι πλαστικού ρυπαίνουν τις θάλασσες της Γης, σύμφωνα με τους υπολογισμούς νέας μελέτης.

Επιστήμονες από 6 χώρες μελέτησαν στοιχεία δεκάδων ερευνών από το 2007 ως το 2013 και υπολόγισαν πως στις θάλασσες «κολυμπούν» σήμερα πάνω από 5,25 τρισεκατομμύρια σωματίδια πλαστικού.

Οι διαφορές στη ρύπανση των ωκεανών σε βόρειο και νότιο ημισφαίριο είναι μικρές (56,8% στο νότιο και 55,6% στο βόρειο). Βόρειος Ειρηνικός και Ινδικός Ωκεανός είναι σύμφωνα με την έρευνα οι πιο «πνιγμένες» στο πλαστικό θάλασσες, με συνολικά πάνω από 155.500 τόνους πλαστικού.

«Πνιγμένη» και η Μεσόγειος

Γεμάτη από πλαστικά είναι και η Μεσόγειος: Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι στη «γειτονιά» μας πλέουν τουλάχιστον 23.150 τόνοι πλαστικών σωματιδίων.

Οι ερευνητές χτυπούν καμπανάκι κινδύνου, αφού η μεγαλύτερη ποσότητα πλαστικών (92%) είναι μικρο-σωματίδια σε μέγεθος κόκκου άμμου, που καταπίνονται από τα ψάρια και τελικά φτάνουν στο πιάτο μας. Τα μεγαλύτερα κομμάτια σκοτώνουν μεγάλους πληθυσμούς θαλάσσιων ζώων και πουλιών. 

Το 2050 θα υπάρχουν περισσότερα πλαστικά από ψάρια στους ωκεανούς

Μια ανατριχιαστική αλλά αληθινή προοπτική: Η μαζική χρήση πλαστικών έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις που το 2050 οι ωκεανοί θα περιέχουν περισσότερα πλαστικά κατάλοιπα παρά ψάρια, υποστηρίζει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός.

«Το σημερινό σύστημα παραγωγής, χρήσης και απόρριψης των πλαστικών έχει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις: κάθε χρόνο πετιούνται πλαστικά περιτυλίγματα αξίας 80-120 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και, πέρα από το οικονομικό κόστος, αν δεν αλλάξει κάτι, οι ωκεανοί θα περιέχουν περισσότερα πλαστικά παρά ψάρια (σε βάρος) μέχρι το 2050», υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Φόρουμ.

Το Φόρουμ του Νταβός, παρουσίασε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το ίδρυμα της ιστιοπλόου Έλεν Μακάρθουρ και τη συνδρομή της εταιρείας McKinsey.

Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, η αναλογία πλαστικών-ψαριών, σε τόνους, ήταν ένας προς πέντε το 2014, θα είναι ένας προς τρεις το 2025 και θα ξεπεράσει τον έναν προς έναν το 2050.

Το Φόρουμ κρίνει αναγκαία «την πλήρη αναδιοργάνωση» της χρήσης περιτυλιγμάτων και πλαστικών γενικότερα αλλά και την αναζήτηση εναλλακτικών προϊόντων που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν το πετρέλαιο ως πρώτη ύλη, αφού, αν δεν αλλάξει τίποτα, ο τομέας αυτός θα καταναλώνει το 20% του παραγόμενου πετρελαίου μέχρι το 2050.

Δεδομένου ότι οι πλαστικές σακούλες είναι μιας χρήσης, «το 95% της αξίας των περιτυλιγμάτων, που εκτιμάται στα 80-120 δισεκατομμύρια δολάρια κατ' έτος, χάνεται», προσθέτει το Φόρουμ, ζητώντας να προωθηθεί η ανακύκλωση και η επαναχρησιμοποίησή τους.

Πηγές : in.gr και newsbeast.gr

«Ενισχύεται» η θεωρία του RNA για την εμφάνιση της ζωής στη Γη

Το μόριο RNA αποτελούνται από τέσσερα χημικά «γράμματα», τις βάσεις αδενίνη, γουανίνη, κυτοσίνη και ουρακίλη   (Φωτογραφία:  CC BY-SA 3.0 )

Η θεωρία που θέλει το RNA να ήταν το πρώτο βιολογικό μόριο που εμφανίστηκε στον πλανήτη δείχνει να ενισχύεται από τα αποτελέσματα πειράματος στη Γερμανία, το οποίο έδειξε ότι οι βασικοί δομικοί λίθοι αυτού του νουκλεϊκού οξέος παράγονται αυθόρμητα στις κατάλληλες συνθήκες.

Το RNA έχει την ιδιότητα να αντιγράφει τον εαυτό του, περίπου όπως το DNA, επιπλέον όμως έχει την ικανότητα να δρα ως καταλύτης για την επιτάχυνση χημικών αντιδράσεων. Λόγω αυτών των ασυνήθιστων ιδιοτήτων, αρκετοί βιολόγοι πιστεύουν σήμερα ότι η εμφάνιση του RNA ήταν το πρώτο βήμα της εξέλιξης της ζωής στον πλανήτη.

Στους σημερινούς οργανισμούς, το RNA παράγεται από πολύπλοκους κυτταρικούς μηχανισμούς με πολλά μοριακά εξαρτήματα. Αν όμως η θεωρία είναι σωστή, τα πρώτα μόρια RNA πρέπει να εμφανίστηκαν από πολύ απλούστερες διαδικασίες.

Το 2009, η ομάδα του Βρετανού χημικού Τζον Σάδερλαντ έδειξε ότι μια σειρά χημικών αντιδράσεων που μπορεί να συνέβαιναν στη νεαρή Γη δίνουν τις βάσεις κυτοσίνη και ουρακίλη, δύο από τα τέσσερα χημικά «γράμματα» στο αλφάβητο του RNA.

Τώρα, η ομάδα του Τόμας Κάρελ στο Πανεπιστήμιο «Λούντβιχ Μαξιμίλιαν» του Μονάχου αναφέρουν στο περιοδικό «Science» ότι παρήγαγε από το μηδέν και τις δύο άλλες βάσεις του RNA, την αδενίνη και τη γουανίνη.

Το πρώτο στάδιο της διαδικασίας απαιτεί μόνο υδροκυάνιο, μια απλή ένωση που πιστεύεται ότι υπήρχε σε αφθονία στη νεαρή Γη και αποτελείται από τρία στοιχεία με βασικό ρόλο στη ζωή, το υδρογόνο, τον άνθρακα και το άζωτο.

Το υδροκυάνιο αντιδρά εύκολα με νερό και, παρουσία οξέων, δίνει τελικά αδενίνη και γουανίνη. Επιπλέον, το πείραμα έδειξε ότι οι βάσεις αυτές αντιδρούν εύκολα με ριβόζη, ένα σάκχαρο που αποτελεί το βασικό σκελετό του μορίου του RNA.

Μερικοί επιστήμονες εμφανίστηκαν ωστόσο επιφυλακτικοί, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων ότι οι συνθήκες στις οποίες αναφέρθηκε η σύνθεση κυτοσίνη και ουρακίλη είναι διαφορετικές από τις συνθήκες που απαιτούνται για την αδενίνη και τη γουανίνη, και επομένως δεν μπορεί να συνέβαιναν ταυτόχρονα στη νεαρή Γη.

Μια εναλλακτική θεωρία είναι ότι η πρώτη ζωή εμφανίστηκε στους ωκεανούς γύρω από υδροθερμικά φρεάτια, οπές στον πυθμένα από τις οποίες αναβλύζει ενέργεια και μια πληθώρα διαφορετικών χημικών.

Πηγή : in.gr

Αέριο θερμοκηπίου 7000 φορές χειρότερο από το CO2

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο ανακάλυψαν ότι μια χημική ουσία που παράγεται από ανθρώπινες δραστηριότητες παραμονεύει στην ατμόσφαιρα και είναι εξαιρετικά μακρόβια σε σχέση με άλλα αέρια του θερμοκηπίου. Ονομάζεται υπερφθοροτριβουτυλαμίνη (PFTBA) και είναι μια ουσία που αν αφεθεί ανεξέλεγκτη μπορεί να έχει μια βαθιά επίδραση στο κλίμα.

Η υπερφθοροτριβουτυλαμίνη είναι σε χρήση από τη βιομηχανία ηλεκτρισμού από τα μέσα του 20ου αιώνα. Χρησιμοποιείται σε διάφορες ηλεκτρικές συσκευές, όπως τρανζίστορ και πυκνωτές. Οι ερευνητές δεν είναι σίγουροι για το πόσο ευρεία είναι η χρήση του σήμερα.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, που τώρα εμφανίζεται στο περιοδικό "Geophysical Recearch Letters" , η PFTBA είναι 7100 φορές πιο ισχυρό στην αύξηση της θερμοκρασίας της Γης πάνω από ένα χρονικό διάστημα 100 ετών από το CO₂.

Ευτυχώς, οι τρέχουσες συγκεντρώσεις είναι χαμηλές. Στην περιοχή του Τορόντο, είναι στο 0,18 ppb (μέρη ανά τρισεκατομμύριο). Αυτό συγκρίνεται με 400ppm (μέρη ανά εκατομμύριο) για το CO₂. 

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε εφησυχασμένοι γι 'αυτό. Όπως αναφέρει ο Dr Drew Shindell, ένα κλιματολόγος στο Ινστιτούτο Goddard της NASA Διαστημικών Μελετών : "Αυτή είναι μια προειδοποίηση για εμάς ότι αυτό το αέριο θα μπορούσε να έχει ένα πολύ μεγάλο αντίκτυπο στην κλιματική αλλαγή. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν μεγάλες συγκεντρώσεις από αυτό τώρα, δεν μας βάζει σε ανησυχία προς το παρόν, αλλά πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δεν θα αυξηθεί στο μέλλον. "

Mια σειρά από πρόσφατες μελέτες έχουν επιστήσει την προσοχή των επιστημόνων σε άλλα πιθανά νέα αέρια του θερμοκηπίου, όπως η PFTBA.

Οι μελέτες αυτές ήταν μια προειδοποίηση κατά της αύξησης χρήσης τέτοιων ενώσεων χωρίς πρώτα την κατανόηση των επιπτώσεών τους στην αλλαγή του κλίματος.

Και πάλι, το πρόβλημα με την PFTBA είναι η μεγάλη διάρκεια ζωής της. Μπορεί να καθίσει στην ατμόσφαιρα για περίπου 500 χρόνια και, σε αντίθεση με το CO₂, δεν έχει γνωστές φυσικές "καταβόθρες" στη Γη για να την απορροφήσουν, όπως τα δάση και τους ωκεανούς.

Πηγή : Geophysical Research Letters